| |
Sługa Boży
ks Franciszek Blachnicki
Urodził się 24 marca 1921 roku w Rybniku na Śląsku w wielodzietnej rodzinie
Józefa Blachnickiego i Marii z domu Miller. Do gimnazjum uczęszczał w
Tarnowskich Górach; był bardzo aktywny w harcerstwie. W 1938 roku zdał maturę;
we wrześniu podjął służbę wojskową. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939
roku, aż do kapitulacji. W październiku w Tarnowskich Górach rozpoczął
działalność konspiracyjną. W marcu 1940 roku musiał uciekać przed gestapo. Ujęty
w Zawichoście i aresztowany, po kilku tygodniach przesłuchań został wywieziony
do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał tam, z numerem 1201, przez 14
miesięcy, z tego przez 9 miesięcy w karnej kompanii, w bloku 13 oraz przez
prawie miesiąc w bunkrze. We wrześniu 1941 roku przewieziony z Oświęcimia do
więzienia śledczego w Zabrzu, potem w Katowicach. W marcu 1942 roku został
skazany na karę śmierci przez ścięcie za działalność konspiracyjną przeciw
hitlerowskiej Rzeszy. Po ponad 4,5 miesiącach oczekiwania na wykonanie wyroku
został ułaskawiany, a karę śmierci zamieniono mu na 10 lat więzienia po
zakończeniu wojny.
W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się nagłe, cudowne nawrócenie
Franciszka Blachnickiego na osobową wiarę w Chrystusa, połączone z decyzją
oddania życia na Jego służbę. W latach 1942-45 F. Blachnicki przebywał w różnych
niemieckich obozach i więzieniach. W kwietniu 1945 roku został uwolniony przez
Armię Amerykańską. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium
Duchownego w Krakowie. Studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Uzyskawszy magisterium z teologii, 25 czerwca 1950 roku
otrzymał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował kolejno w kilku parafiach
diecezji katowickiej. W pracy duszpasterskiej zwracał szczególną uwagę na
formowanie grup elitarnych. Wypracował metodę dziecięcych rekolekcji zamkniętych
(Oaza Dzieci Bożych).
W latach 1954-56, w okresie wysiedlenia biskupów śląskich uczestniczył w
pracach tajnej Kurii w Katowicach. Przez rok przebywał poza diecezją w
Niepokalanowie, studiował tam duchowość i metody pracy apostolskiej o.
Maksymiliana Kolbego. W październiku 1956 roku uczestniczył w organizowaniu
powrotu biskupów do diecezji. W tym samym roku rozpoczął pracę w Referacie
Duszpasterskim Kurii diecezjalnej w Katowicach i w redakcji tygodnika ,,Gość
Niedzielny''. Zorganizował i prowadził Ośrodek Katechetyczny, a od 1957 roku
społeczną akcję przeciwalkoholową pod nazwą Krucjata Wstrzemięźliwości,
która przybrała charakter ruchu odnowy religijno-moralnej, opartego na
duchowości o. Maksymiliana Kolbego. Krucjata wydawała swój dwutygodnik pt. ,,Niepokalana
zwycięża''. 29 sierpnia 1960 roku Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w
Katowicach została zlikwidowana przez władze państwowe, a w marcu 1961 roku ks.
Blachnickiego aresztowano. Po ponad 4 miesiącach aresztu w więzieniu w
Katowicach otrzymał wyrok 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na trzy lata, po
czym został zwolniony.
W październiku 1961 roku ks. F. Blachnicki podjął dalsze studia na Katolickim
Uniwersytecie Lubelskim (licencjat: ,,Metoda przeżyciowo-wychowawcza
dziecięcych rekolekcji zamkniętych''; doktorat: ,,Zasada bosko-ludzka
F.X.Arnolda jako zasada formalna teologii pastoralnej i duszpasterskiej'').
W latach 1964-1972 pracował na KUL-u w charakterze asystenta i adiunkta,
współorganizował Instytut Teologii Pastoralnej. W czerwcu 1972 roku zrezygnował
z etatu na KUL-u na znak protestu wobec niezatwierdzenia habilitacji (
Eklezjologiczna dedukcja teologii pastoralnej) przez Ministerstwo Oświaty. W
tym okresie działalności naukowej opublikował ok. 100 prac naukowych i
popularnych. Wypracował, w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II,
personalistyczno-eklezjologiczną koncepcję teologii pastoralnej. Prowadził
wykłady pastoralno-naukowych w różnych miastach Polski. Wypracował koncepcję i
podwaliny metodologiczne pod katechetykę fundamentalną i teologię pastoralną
ogólną. W latach 1964-1980 ks. F. Blachnicki rozwijał ożywioną działalność w
dziedzinie posoborowej odnowy liturgii w Polsce. Założył ,,Lubelski Zespół
Liturgistów''. Przez 10 lat był redaktorem ,,Biuletynu Odnowy Liturgii''. Od
roku 1967 był Krajowym Duszpasterzem Służby Liturgicznej. Wypracował koncepcję i
metody posoborowej formacji służby liturgicznej.
W 1963 roku ks. F. Blachnicki podjął na nowo prowadzenie rekolekcji oazowych.
Metodę 15-dniowych rekolekcji przeżyciowych zastosował stopniowo do różnych grup
młodzieży, dorosłych i całych rodzin. Praca formacyjna zapoczątkowana w oazie
rekolekcyjnej, była kontynuowana w małej grupie w parafii. Ks. F. Blachnicki
opracował potrzebne do niej pomoce. W ten sposób oazy rozwinęły się w ruch,
zwany dziś Ruchem Światło-Życie.
Celem Ruchu, obejmującego ludzi każdego wieku i stanu, jest wychowanie
dojrzałych chrześcijan i zrealizowanie soborowej wizji Kościoła - wspólnoty
wspólnot. Ruch rozwijał się w Polsce mimo różnych trudności zewnętrznych.
Przenikał też na Słowację i do Czech, a nawet do Boliwii. Podejmował nowe
inicjatywy ukazywane przez ks. Blachnickiego: w roku 1979 - Krucjatę Wyzwolenia
Człowieka w celu przezwyciężenia alkoholizmu i innych zniewoleń współczesnego
człowieka, w roku 1980 - plan Wielkiej Ewangelizacji ,,Ad Christum Redemptorem''
dla dotarcia z Ewangelią do każdego człowieka w Polsce.
W okresie rewolucji Solidarności (1980-1981) ks. F. Blachnicki powołał do
istnienia Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną, mającą upowszechniać ideę
,,Prawda - Krzyż - Wyzwolenie'', tzn. działać w duchu chrześcijańskiej
nauki społecznej i ruchu wyzwolenia bez przemocy.
10 grudnia 1981 roku ks. F. Blachnicki wyjechał do Rzymu. Tam zastał go stan
wojenny. W roku 1982 osiadł w ośrodku polskim Marianum w Carlsbergu w RFN
i rozpoczął organizowanie Międzynarodowego Centrum Ewangelizacji Światło-Życie.
Prowadził w nim pracę duszpasterską wśród polskich emigrantów. Kontynuując pracę
społeczno-wyzwoleńczą, wydawał biuletyn ,,Prawda-Krzyż-Wyzwolenie'', a w czerwcu
1982 roku założył ,,Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów'' -
stowarzyszenie skupiające Polaków i przedstawicieli innych narodów Europy
Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej i jedności narodów w
walce o wyzwolenie. Tę działalność społeczno-wyzwoleńczą prowadził z pobudek
religijnych, inspirowany nauką Jana Pawła II, wierny zasadzie ,,światło-życie''.
Jeszcze w Polsce, a potem także zagranicą nawiązywał kontakty ekumeniczne z
różnymi ruchami odnowy. Zmarł nagle w Carlsbergu 27 lutego 1987 roku
Ks. F. Blachnicki jest ojcem duchowym dla Ruchu Światło-Życie i dla związanych
z ruchem wspólnot życia konsekrowanego: żeńskiej - Instytutu Niepokalanej, Matki
Kościoła, i męskiej - Wspólnoty Chrystusa Sługi.
Pozostawił bogaty dorobek naukowy, popularno-naukowy i ascetyczno-formacyjny (w
tym wiele homilii konferencji w zapisie magnetofonowym).
17 lutego 1994 roku został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderem
Odrodzenia Polski, 5 maja 1995 roku otrzymał pośmiertnie Krzyż Oświęcimski. 9
grudnia 1995 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.
Swoje liczne talenty umysłu i serca, jakiś szczególny charyzmat, jakim
obdarzył Go Bóg, oddał sprawie budowy Królestwa Bożego. Budował je modlitwą,
apostolstwem, cierpieniem i budował z taką determinacją, że słusznie myślimy o
Nim jako o ,,gwałtowniku'' tego Królestwa (por. Mt 11, 12).
Jan Paweł II
Opr. Grażyna Wilczyńska
Testament ks. Franciszka Blachnickiego
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen 17.06.1986 Dzisiaj, w 44 rocznice
największego dnia mojego życia, dnia moich narodzin w celi skazańców na oddziale
,,BI'' katowickiego więzienia - chciałbym ku chwale Boga Ojca i Syna, i Ducha
Świętego wyznać z wdzięcznością, że oprócz niezliczonych innych darów otrzymałem
w swoim życiu cztery niezwykłe dary, które uważam według mojej obecnej zdolności
rozeznania za największe. Dar pierwszy to dar wiary, która jako nowa,
nadprzyrodzona rzeczywistość została mi wlana w jednym momencie w owym pamiętnym
dniu - jako zupełnie nowe, nie ludzką mocą zapalone światło, które świeci nawet
wtedy, gdy nie pada jeszcze na żaden przedmiot i trwa cicho, nieporuszenie jak
gwiazda, świecąc w ciemnościach i sama będąc ciemnością. Ta rzeczywistość wiary
- od tamtej chwili, bez przerwy przez 44 lata, określa całą dynamikę mego życia
i jest we mnie ,,źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu''. Nigdy w tym
okresie nie przeżywałem wątpliwości co do wiary i nigdy nie miałem innych celów
i dążeń, zainteresowań, poza wynikającymi z wiary i skierowanymi ku Ojcu przez
Syna w Duchu Świętym, w realizacji wielkiego planu zbawienia. Wszystkie decyzje
były podejmowane z motywacji wiary. Wiarę przy tym zawsze pojmowałem jako
decyzję osoby, polegającą na oddaniu siebie, i moje zaangażowanie - przynajmniej
na płaszczyźnie intencji - było niepodzielne.
Równocześnie jednak zawsze towarzyszyła mi (i towarzyszy) świadomość, że moja
służba wiary nie jest czysta, że jest skażona w moim wnętrzu pychą, odniesieniem
do siebie, pragnieniem bycia i posiadania dla siebie. Nigdy jeszcze właściwie
nie spełniłem żadnego aktu, który w oczach Boga byłby czysty, który byłby
wyrazem bezinteresownej miłości. Ale zawsze trwała we mnie świadomość tej
niedoskonałości i pragnienie wewnętrznego oczyszczenia. Długo to trwało, zanim
poznałem, że nawet to pragnienie oczyszczenia nie jest czyste i wymaga
oczyszczenia. Ale tęsknota za miłością trwała przez cały czas - i to także był
owoc wiary, rozwijającej swoją dynamikę ku miłości, swojego wypełnienia.
Całe 44 lata mego życia - to jeden krzyk, wołanie tęsknoty za miłością, za
oczyszczeniem. Wiele razy było to wołanie głośne wśród łez, krzyk udręczonej
niewolą własnego ,,ja'' duszy. Owo ,,pragnę'', które trwa i potęguje się - to
wielki dar mego życia, pochodzący z daru wiary. Nie wiem, kiedy Pan zaspokoi to
pragnienie - czy jeszcze za życia czy w śmierci! Niech się stanie Jego wola! Ale
i ,,nawrócenie miłości'' musi nastąpić - to pewne. Bo Duch nie może rozbudzać
pragnienia, którego by nie chciał zaspokoić.
Cała moja wewnętrzna problematyka minionych 44 lat była również określona przez
wiarę, były to etapy na drodze wiary.
Dar drugi, to dar wizji ,,żywego Kościoła'' jako wszystko obejmującego programu
życia i działania.
W ramach tego daru muszę wymienić dar drugich studiów teologicznych - z moimi
pracami: licencjacką, doktorską, habilitacyjną. W nich chodziło nie o zdobywanie
wiedzy dla wiedzy czy stopni naukowych. Była to okazja, aby zaspokoić potrzebę
pogłębienia, skonfrontowania wewnętrznej wizji dojrzewającej w doświadczeniu, z
kolei stawiającym problemy i pytania.
Nigdy potem nie odczuwałem potrzeby ,,poprawiania'', uzupełniania wyników tych
studiów - ale weszły one (ich wyniki) do programu realizacji do końca życia.
Z tym łączy się drugi wielki dar szczegółowy: Dar II Soboru Watykańskiego i jego
wizji Kościoła - Communio. Wchłonięcie tej wizji i położenie jej u podstaw
działania!
Działanie to zamyka się w charyzmacie Ruchu Światło-Życie, ruchu Żywego
Kościoła, ,,eklezjologii Vaticanum II zamienionej na język pewnego ruchu i
działania'' (kard. Karol Wojtyła). Przynajmniej do roku 1963 (pierwsza oaza
młodzieżowa w Szlachtowej) trwa we mnie - nie zmieniając się zasadniczo, tylko
dojrzewając, rozwijając się organicznie - ta przedziwna ,,entelechia'', jakby
sterująca mną od wewnątrz - wizja Kościoła - stającego się Kościołem żywym przez
wcielanie się w konkretne wspólnoty. Lata 1969-1981 to szczególnie okres
niezwykłego rozwoju Ruchu.
Patrząc na jego rozwój, owoce, na tę rzeczywistość w życiu Kościoła w Polsce -
nie mogę w tym nie widzieć daru - charyzmatu. To nie zostało przeze mnie
wymyślone, stworzone, ale zostało mi dane i zadane. Wiele w tym było przymieszki
własnych, niedojrzałych pomysłów, przeszkadzałem często jak mogłem temu dziełu.
Ale właśnie fakt, iż mimo to trwało ono i rozwijało się według pewnej stałej,
wewnętrznej logiki, świadczy o tym, że jest to dar.
Za ten wielki dar mego życia, za to, że mogłem stać się narzędziem w tym dziele
- niech będzie chwała Ojcu przez Syna w Duchu Świętym.
I jeżeli miałbym coś do przekazania i chciałbym coś przekazać w moim duchowym
testamencie - to właśnie ten dar - charyzmat Światło-Życie. Zrozumienie,
umiłowanie, wierność wobec tego charyzmatu. Wydaje mi się bowiem, że ciągle
jeszcze mało jest ludzi - także w Polsce - którzy już otrzymali łaskę
zrozumienia znaczenia tego charyzmatu dla odnowy oblicza Kościoła - Chrystusowej
Oblubienicy - Nowej Jerozolimy zstępującej z nieba na ziemię.
Gdyby Pan pozwolił mi jeszcze żyć i działać, jednego bym tylko pragnął, abym
mógł skuteczniej i owocniej ukazywać w pośrodku współczesnego świata piękno i
wielkość Tajemnicy Kościoła - sakramentu, czyli znaku i narzędzia jedności
wszystkich ludzi.
Dar trzeci - to dar Wspólnoty Niepokalanej, Matki Kościoła! Jest to dar tak
wielki, że postawiłbym go - jeżeli chodzi o znaczenie dla mojego życia - obok
daru drugiego - charyzmatu Ruchu Światło-Życie. Zresztą jednego od drugiego nie
można oddzielić.
Stawanie się, rozwój WNMK, życie w ciągłym dialogu z nią, oparte o jej diakonię
- to fascynująca przygoda mojego życia. Zaczęła się prawie równocześnie z moją
drogą kapłańską. To jakby droga Maryi, Służebnicy Pańskiej u boku Chrystusa -
Kapłana. Byłoby zuchwałością, gdybym powiedział, że WNMK - to ,,dzieło mojego
życia''. Bo przecież zrobiłem ze swej strony wszystko, aby ją zniszczyć. Jej
wierne trwanie - mimo moich wad charakteru i błędów, które mogły to dzieło
udaremnić - to oczywisty dowód, że jest to dzieło Niepokalanej, Matki Kościoła,
dzieło w planach Bożych zadekretowane.
A ile ja przez tę wspólnotę otrzymywałem łask, pomocy, wsparcia, pociechy i
radości! To jest historia dla siebie, o której można by zapisać księgi!
Bez istnienia tej Wspólnoty niemożliwe byłoby powstanie Ruchu Światło-Życie. Za
to dzieło niech będą szczególne dzięki Niepokalanej, Matce Kościoła! To jest Jej
szczególny dar dla mojego życia!
Wspólnota ta towarzyszyła w drodze mojego życia jak dobry Anioł Stróż! W jej też
ręce składam testament mojego życia.
Dar czwarty - to dar uczynienia siebie darem całkowitym. Ten dar stał się moim
udziałem na przestrzeni ostatnich lat, tu w Carlsbergu.
Jest to owoc (trwającej jeszcze) ciemnej nocy zmysłów i ducha. Tyle ich już było
- tych nocy. Te Drogi Krzyżowe w okolicznych lasach. Wędrówki do Źródła Mare, na
Górę Moria, na Górę Nebo. Przeżywanie Konania Ogrójca i Konania Golgoty.
,,Mistyczne ukrzyżowanie'' w Bad Mergentheim. Dokonało się w tym (i dokonuje)
,,przedzieranie się'' świadomości i woli ku temu, co ostateczne, nieuniknione,
pewne: ku własnej śmierci! Egzystencjalne ,,Amen'' na własną śmierć - w
przekonaniu i wierze, że śmierć to największe i właściwie jedyne ,,dzieło'',
jakiego mogę ,,dokonać'' w moim życiu! Bo tylko śmierć nie może być skażona
aktem ,,posiadania'' siebie.
Nieraz - jak Job - przeklinałem w ,,piekle miłosierdzia'' godzinę, w której
zostałem poczęty.
Stany te są nie do zniesienia - a jednak są to godziny, dary najcenniejsze.
Tutaj Pan, który ,,wydał Siebie'' za mnie, uczy mnie oddawać Jemu siebie! O
tylko w tym wypełnić się może sens mojego życia!
Dlatego chwała Ci, Boże Niepojęty, za to światło ciemnych nocy, które jedynie
może przywrócić mnie Tobie!
Dlaczego dzisiaj - w 44 rocznicę moich narodzin - przyszła mi myśl napisania
tego Testamentu?
Jest pewien powód zewnętrzny. Skrzep w nodze, który od kilku dni mnie
unieruchomił, jątrząca się rana palca od nogi, która nie goi się od 4 miesięcy i
powoli rośnie (cukrzyca!) - to wszystko stawia mi przed oczy realną wizję
odejścia. Może to być początek drogi krzyżowej, z której nie ma zejścia. Upadki
kolejne, przybicie, konanie. Tygodnie, miesiące, lata? Ogrom cierpień - nie
dających się przewidzieć, na pewno o wiele większych niż wszystko dotąd!
Wszystko jest w ręku Pana. Ale wymaga On ode mnie, abym do końca wypowiadał już
teraz ,,Amen'' do tej godziny, która u Niego już jest wiadoma i do wszystkich
stacji tej drogi krzyża i okoliczności konania!
Tu zaczyna się sprawa największa mego życia. AMEN!
Da robur, fer auxilium!
Testament - to ostatnia wola o przekazaniu spadku, spuścizny. Zwykle chodzi o
dobra materialne, prawa własności...
Jestem w tym szczęśliwym położeniu, że nie mam naprawdę nic. Złożone kiedyś w
sądzie (Amtsgericht Grunstadt) oświadczenie ,,pod przysięgą'' - gdzie na
wszystkie pytania dotyczące posiadania majątku odpisywałem ,,nie'' - odpowiada
do dziś rzeczywistości.
Jeżeli są jakieś rzeczy osobiste używane - może prawa autorskie? - niech
wszystkim dysponuje Wspólnota Niepokalanej, matki Kościoła. Jeżeli natomiast
chcę coś przekazać - to właśnie i tylko to, co sam otrzymałem jako wielkie dary
mojego życia!
Świadectwo życia z wiary - będące wielkim cudem Miłosierdzia Bożego i Mocą Ducha
Świętego Charyzmat Ruchu Światło-Życie - jako dar dla Kościoła - tak jak został
mi ukazany i jak zdołałem go wyrazić. Charyzmat Wspólnoty Niepokalanej Matki
Kościoła - jako dar dla Ruchu Światło-Życie, a przez niego dla Kościołów
lokalnych. Dar mojego życia w jego śmierci, ze wszystkimi cierpieniami, które do
niej prowadzą i z nią się łączą Chcę - z pomocą łaski Pana, w mocy Jego Ducha, w
zjednoczeniu z Maryją pod krzyżem - ofiarować to życie za dzieło Ruchu
Światło-Życie ze Wspólnotą Niepokalanej, Matki Kościoła, za mająca powstać
Wspólnotę kapłanów Chrystusa Sługi i za to dzieło w Carlsbergu, aby mogło jako
Sanktuarium Niepokalanej, Jutrzenki Wolności, Źródła Światła i Życia - być
tronem Jej łaski i sercem Ruchu. Amen. ***
Troski... Uzupełnienie testamentu... Czy można w testamencie przekazać również
swoje troski, nie wykonane zamierzenia, otwarte zadania - sugerując, aby inni je
przejęli, kontynuowali?
W pewnym sensie wynika to z koncepcji testamentu, jako przekazania charyzmatu.
Z drugiej strony - przyszłość - ,,futurologia'', to dziedzina wyłącznie Bogu
zastrzeżona. Ja Musze koncentrować się na tym, czego Bóg teraz ode mnie oczekuje
i zostawić Mu decyzję, jak długo jeszcze i dla dokonania jakich dział będzie się
chciał mną posługiwać. Nie zapominając nigdy, że największym dziełem, którego
Bóg na pewno chce, jest moja śmierć - jako oddania życia!
Wiem jednak, że św. Ignacy prosił Boga, aby mógł w swoim życiu doczekać się
pewnych faktów (np. zatwierdzenia konstytucji zakonu). ja także widzę pewne
zadania, które są potrzebne do jakiegoś zamknięcia tego, co było powołaniem mego
życia. Widzę, że pewna wewnętrzna logika się tego domaga. I że Pan jednak zawsze
posługiwał się tą cechą mojej osobowości, że jest we mnie zawsze logika pewnej
wizji - i w związku z tym planowanie i ,,wybieganie'' naprzód!
Wiem oczywiście, że...,,myśli moje, drogi moje nie są myślami, drogami
waszymi'', ,,jak oddalone jest niebo od ziemi...''
Poddaję się Jego zamiarom i decyzjom wobec mnie! Boje się własnych ,,oddolnych''
zamiarów, decyzji, czynów.
Na bazie całego mojego oczyszczenia minionych lat - chciałbym sformułować dalsze
,,logiczne'' etapy rozwoju ,,zabezpieczenia'' dzieła Światło-Życie. Bez nich
miałbym poczucie niedokończenia dzieła! Wiem również, że umrę na Górze Nebo -
oglądając z daleka Ziemię Obiecana.
Ale - jeżeli tak chce Pan - chciałbym jeszcze przed odejściem:
Dożyć opracowania nowych konstytucji WNMK i ich zatwierdzenia przez Kościół.
Zrealizować roczną ,,szkołę animatorów Ruchu'', jako drugi, obowiązkowy rok
formacji wstępnej WNMK (po roku ,,Nazaretu''), aby weszło to na stałe w rytm
formacyjny WNMK! Potem w oparciu o to opracować metodę i program ,,szkoły
animatorów Ruchu Światło-Życie'' i wprowadzić ją w system formacyjny Ruchu.
Zabezpieczyć fundamenty - warunki systematycznego działania Maximilianum -
wydawnictwa i drukarni Ruchu, aby Ruch miał potrzebną literaturę! Opracować zrąb
literatury formacyjnej Ruchu - przekazać w tej formie charyzmat. Centrum
Światło-Życie - jako Sanktuarium Jutrzenki Wolności, Źródła Światła i Życia -
doprowadzić do takiej ,,stabilizacji'', aby mogło w swoim właściwym charakterze
funkcjonować, aby trwało ,,immanentną siłą'' swojej duchowości i tradycji. Czy
powstanie Wspólnoty Kapłanów Chrystusa Sługi także należy do tych zadań, przed
wypełnieniem których trudno byłoby mi śpiewać radosne ,,nunc dimittis''? Już
tyle razy dochodziłem w tym punkcie do stwierdzenia; Chyba do tego dzieła nie
jestem powołany. może tu leży to moje ,,mojżeszowe'': ,,nie wejdziesz tam!'' -
Miłosierdzie Boże jest nieograniczone, dobroć Niepokalanej niepojęta! Ale -
Byłby to już dla mnie chyba ,,nadmiar dobroci''? Więc zostawiam to Tajemnicy
Bożych wyroków i Bożej Miłości.
Amen. 18.06.1986.
ks. Franciszek Blachnicki
|
| |
Equipes Notre-Dame
SEKTOR WYDZIELONY POLSKA
IKONA END
Jest to obraz Świętej Rodziny;
obraz zjednoczenia (komunii) Świętych Osób. Jednocześnie obraz ten wyraża
zjednoczenie, miłość, życie małżeństwa i rodziny chrześcijańskiej, która dąży do
świętości i do tworzenia komunii we własnym małżeństwie i rodzinie.
Święty Józef przygarnia Maryję. Podanymi sobie rękoma Oboje trzymają i obejmują
Chrystusa. Chrystus lewą rękę łączy z Ich rękoma, zaś prawą ręką podniesioną do
błogosławieństwa wskazuje na Maryję. Te trzy złączone dłonie wyrażają jedność
Chrystusa z parą małżeńską złączoną przysięgą małżeńską. Wyrażają one drogę i
zadania małżonków chrześcijańskich: każde z nich z osobna i oboje razem powinni
trzymać się Chrystusa. On jest między nami - małżonkami chrześcijańskimi. Uwagę
naszą zwraca serdeczność i troskliwość, z jaką Święty Józef obejmuje małżonkę.
Nasuwa się tu zalecenie Św. Pawła: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus
umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie" (Ef 4, 25). Ikona ta jest
więc obrazem miłości Chrystusa do Kościoła, której uosobieniem ma być każde
małżeństwo.
"Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a Ziemią"-
mówi Bóg (Rdz 9, 13).W ikonografii, w sztuce łuk często oznacza obecność
Bożą - przymierze Boga z ludźmi. Łuk łączący i jednoczący Maryję i Józefa, całą
Świętą Rodzinę, mówi nam o Bożym przymierzu z rodziną, z małżonkami. Może on,
jak i cała ikona, symbolizować miłość Boga do swego ludu, która już w Starym
Testamencie była zobrazowana przez miłość małżeńską: "...Bo małżonkiem twoim
- Święty Izraela, nazywają Go Bogiem całej ziemi. Zaiste, jak niewiastę
porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał Cię Jahwe. I jakby do porzuconej żony
młodości mówi Bóg: na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością
cię przygarnę" (p. Iz 54, 4-10).
Ikona ta mówi: "Bóg jest miłością... Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa
w nas..." (1 J 4, 7-18). O takiej wymowie może świadczyć fakt, że środek
koła, którego fragmentem jest ten łuk, znajduje się w miejscu zetknięcia,
przytulenia Maryi i Józefa. Żółty i złoty kolor wiążą się ze światłością.
Złocisty łuk wyobraża światło Boże, jakim się kierowali Maryja z Józefem w swoim
życiu i jakim my w swoim życiu małżeńskim i rodzinnym chcemy się kierować. Żółty
kolor nad łukiem jest znakiem światła, którym mamy być jako uczniowie Chrystusa:
"Wy jesteście światłem świata. Nie zapala się też światła i nie stawia pod
korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech
świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili
Ojca Waszego, który jest w niebie" - mówi Chrystus (Mt 5,
14-16).
Ikona ta przypomina także o zadaniach, które chcemy podejmować, jako należący do
Ruchu. Wspólne wyciągnięcie rąk ku Chrystusowi, złączenie się z Nim oraz Jego
błogosławieństwo i oparcie Jego ręki na dłoniach małżonków przypomina o
modlitwie małżeńskiej i dialogu małżeńskim. O dialogu małżeńskim przypominają
też czułość i serdeczność w geście objęcia, przytulenia Maryi i Józefa. Dialog
małżeński to miejsce, gdzie z miłością obejmujemy sprawy drugiego człowieka,
szczególnie tego najbliższego - współmałżonka i myślimy jak zjednoczyć się
bardziej, by być bliżej Boga i siebie, by móc Go razem nieść innym, tym, z
którymi dzielimy się naszymi osiągnięciami i trudnościami na spotkaniach. To
serdeczne objęcie i łączące się dłonie przypominają o regule życia, gdy swymi
czynami, swym postępowaniem obejmujemy także drugiego człowieka i jednoczymy się
z nim. Rodzina w łuku Miłości Bożej, w przymierzu z Bogiem przypomina o
szczególnym czasie uaktualnienia przymierza Boga z naszą rodzina, jakim jest
czas modlitwy rodzinnej.
Na rękach Maryi i Józefa jest Chrystus. W naszych - jest Słowo Boże, gdy
rozważamy je i wprowadzamy w codzienne życie. Oczy Maryi - skierowane do
błogosławiącego Jezusa przypominają o modlitwie osobistej.
Ikona ta zawiera wiele symboli i znaczeń. Przez to bogactwo, może więc w różny
sposób do nas przemawiać. Na pewno wzywa: "Przygarniajcie siebie nawzajem, bo
i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga."(Rz 15, 7) "Bądźcie i wy doskonali,
jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5, 48).
Chciejmy usłyszeć te wezwania i realizować je z Bożą pomocą w trudach i
radościach codziennego, rodzinnego życia.
|
| |
Zasady Domowego Kościoła
Ruchu Światło-Życie
ROZDZIAŁY
1. Postanowienia ogólne
2. Cele, zadania, program i metody działania Domowego
Kościoła
3. Członkostwo w Domowym Kościele
4. Struktura Domowego Kościoła
5. Dobra doczesne Domowego Kościoła
ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne
1. Niniejszy dokument ustala wewnętrzne zasady działania ruchu wspólnot
rodzinnych w ramach Ruchu Światło-Życie, nazywanych Domowym Kościołem Ruchu
Światło-Życie, określanym dalej w tekście jako DK. Wyrażenie „Domowy Kościół”
uwydatnia specyfikę wymienionych wspólnot, ich program i ideał formacyjny, zaś
nazwa „Domowy Kościół Ruchu Światło -Życie”, będąc skrótową wersją opisowego
określenia „Domowy Kościół – gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie”, podkreśla
dwuczłonowy charakter charyzmatu DK oraz jego jedność z całym Ruchem.
2. „Zasady Domowego Kościoła” są dokumentem niższej rangi wobec dokumentów
dotyczących całego Ruchu Światło-Życie, a pary odpowiedzialne DK, będące
Diakonią Domowego Kościoła (DDK), na wszystkich stopniach struktury
organizacyjnej stanowią część Diakonii Ruchu Światło-Życie i działają według
zasad Statutu Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło -Życie”. Po zatwierdzeniu
niniejszej wersji „Zasad” przez Delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Ruchu
Światło-Życie, stają się one zbiorem przepisów obowiązujących wszystkich
członków DK, a wszelkie dotychczasowe wersje „Zasad” tracą moc prawną.
3. DK jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach
Ruchu Światło-Życie, będącego jednym z nurtów posoborowej odnowy Kościoła w
Polsce. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu
małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame.
4. DK jako propozycja formacyjna dla małżeństw w ramach Ruchu Światło-Życie
powstał z inicjatywy jego Założyciela, Sługi Bożego Ks. Franciszka Blachnickiego
(1921-1987). W rozwoju DK ściśle współpracowała z Założycielem siostra Jadwiga
Skudro RSCJ.
5. Głównym znakiem DK, tak jak całego Ruchu Światło-Życie, są dwa greckie słowa
"FOS" (światło) i "DZOE" (życie), wpisane w znak krzyża. Znak ten, a zarazem
nazwa Ruchu wyraża jego istotę i cel: światło wprowadzane w życie każdego
chrześcijanina, każdego małżeństwa i rodziny. Znakiem pomocniczym DK jest główny
znak Ruchu Światło-Życie wyrastający spomiędzy dwóch znajdujących się obok
siebie i zachodzących jedna na drugą obrączek, wpisanych wraz z krzyżem w
stylizowaną figurę domu.
6. Główną Patronką DK, jak całego Ruchu Światło-Życie, jest Niepokalana Matka
Kościoła.
7. Duchową kolebką i stolicą DK, jak całego Ruchu Światło-Życie, jest Krościenko
nad Dunajcem.
8. Głównym pismem formacyjnym DK jest kwartalnik „Domowy Kościół. List do
wspólnot rodzinnych Ruchu Światło-Życie”, wydawany przez Centralną Diakonię
Domowego Kościoła.
9. Pary odpowiedzialne DK na różnych stopniach struktury organizacyjnej używają
pieczątek z napisem „Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie”. Ogólnopolska strona
oficjalna DK w Internecie oraz strony diecezjalne, rejonowe i parafialne DK
noszą nazwę „Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie”.
10. DK, jako gałąź rodzinna Ruchu Światło-Życie jest otwarty na współpracę z
innymi ruchami posoborowej odnowy w Kościele.
ROZDZIAŁ II
Cele, zadania, program i metody działania Domowego Kościoła
11. DK zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do bycia
bliżej Boga w jedności ze współmałżonkiem. Chce on pomóc małżonkom trwającym w
związku sakramentalnym w budowaniu między nimi prawdziwej jedności małżeńskiej,
która stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu
chrześcijańskim.
12. DK dąży do odnowy małżeństwa i rodziny poprzez wdrażanie do:
• życia Słowem Bożym, aby stawało się ono słowem życia,
• życia modlitwą, jako osobistego spotkania z Chrystusem, swoim Zbawicielem,
• stałego życia sakramentalnego, zwłaszcza eucharystycznego,
• dawania świadectwa o swoim spotkaniu z Chrystusem wobec innych ludzi,
• postawy służby we wspólnocie Kościoła, według otrzymanych darów.
13. Zadaniami DK, wynikającymi z przynależności do Ruchu Światło-Życie są:
• kształtowanie swoich członków w duchu formuły jedności "Światło-Życie",
• doprowadzenie ich do przyjęcia Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela
(idea Nowego Człowieka),
• pełne i odpowiedzialne uczestnictwo w życiu Kościoła lokalnego (idea Nowej
Wspólnoty),
• budowanie i propagowanie kultury opartej na zasadach chrześcijańskich (idea
Nowej Kultury),
• służba na rzecz moralnej odnowy Narodu (Krucjata Wyzwolenia Człowieka, troska
o obronę każdego poczętego życia itd.).
14. Program formacyjny DK kształtowany jest w oparciu o materiały formacyjne
Ruchu Światło-Życie i Equipes Notre-Dame, dokumenty Soboru Watykańskiego II i II
Synodu Plenarnego oraz aktualne nauczanie Kościoła.
15. Budowaniu jedności (communio) w małżeństwie i rodzinie służą następujące
elementy formacyjne – zobowiązania (dary):
• codzienna modlitwa osobista (Namiot Spotkania),
• regularne spotkanie ze słowem Bożym,
• codzienna modlitwa małżeńska,
• codzienna modlitwa rodzinna,
• comiesięczny dialog małżeński,
• reguła życia (systematyczna praca nad sobą),
• uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu,
• uczestnictwo, przynajmniej raz w roku, w rekolekcjach formacyjnych.
Dzięki wprowadzaniu w życie tych elementów następuje indywidualne zbliżenie się
do Boga i realizowana jest pełnia duchowości małżeńskiej.
Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa
się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i
realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w
kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do
wzrostu wiary).
16. Krąg tworzy 4-7 małżeństw pragnących wzajemnie się wspomagać w dążeniu do
budowania w swoich rodzinach domowego Kościoła. Małżeństwa gromadzą się w imię
Chrystusa - dla Niego i z miłości do Niego, aby Go wspólnie odnajdywać i trwać
przy Nim w swoim życiu codziennym. Krąg powinien być urzeczywistnieniem ideału
życia wspólnoty chrześcijańskiej oraz stałym źródłem jego odnowy w
poszczególnych małżeństwach.
Za krąg odpowiada jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską.
Jest ona odpowiedzialna za pracę formacyjną kręgu, za jego wzrost duchowy, za
przebieg spotkań formacyjno-modlitewnych. Dla prawidłowej pracy kręgu niezbędna
jest doktrynalna i duchowa pomoc księdza moderatora, pełniącego funkcję doradcy
duchowego.
17. Kręgi rodzin pracują w cyklach rocznych. Spotkania miesięczne kręgów
odbywają się od września do czerwca włącznie. W okresie wakacyjno-urlopowym
odbywają się rekolekcje 15-dniowe.
18. Spotkanie miesięczne kręgu rodzin składa się z następujących części stałych:
• dzielenia się życiem (wydarzeniami, radościami, troskami itp.) podczas
symbolicznego posiłku,
• modlitwy:
o dzielenie się Ewangelią lub inne formy spotkania ze słowem Bożym;
o tajemnica różańca,
• formacji:
o dzielenie się w atmosferze modlitwy realizacją zobowiązań, to znaczy
osiągnięciami i trudnościami w rozwoju życia duchowego;
o omówienie nowego tematu.
Spotkanie odbywa się raz w miesiącu w mieszkaniach poszczególnych małżeństw i
nie powinno trwać dłużej niż trzy godziny. Jego istotnym punktem jest dzielenie
się realizacją zobowiązań, które decydują o rozwoju duchowym poszczególnych
małżeństw, jak i całego kręgu. Część tę na każdym spotkaniu prowadzi para
animatorska. Całe spotkanie może być przeplatane śpiewem pieśni (piosenek) o
treści dobranej do tematu spotkania lub okresu liturgicznego.
19. Wskazane jest, aby w początkowych spotkaniach nowego kręgu uczestniczyła
para małżeńska, która żyje charyzmatem DK i charyzmatem całego Ruchu
Światło-Życie. Para ta, zwana parą pilotującą, przez pewien czas zastępuje parę
animatorską, wprowadzając krąg w zagadnienia dotyczące duchowości małżeńskiej,
metod pracy kręgu i całego Ruchu.
20. Podstawowa praca formacyjna przebiega według podręczników "Domowy Kościół. I
rok pracy" i "Domowy Kościół. II rok pracy", z których pierwszy wprowadza
stopniowo poszczególne zobowiązania, drugi podaje dalszą formację pogłębiającą
duchowość małżeńską. Okres ten trwa od dwóch do czterech lat, w zależności od
rozwoju duchowego małżeństw kręgu. Po tym okresie realizowana jest dalsza
formacja systematyczna poprzez:
• ciągłe pogłębianie formacji podstawowej;
• dobór nowych tematów (trzecia część spotkania kręgu) według materiałów
proponowanych przez Centralną Diakonię DK oraz według własnego zapotrzebowania.
21. Praca w kręgach jest pogłębiana poprzez rekolekcje w ciągu roku i w czasie
wakacji. Rekolekcje 15-dniowe (tzw. oaza) I, II i III stopnia przeznaczone są
dla małżonków wraz z dziećmi.
Program oazy I stopnia ma charakter ewangelizacyjno-katechumenalny; omawiane są
również tematy związane z duchowością małżeńską.
Oaza II stopnia rozwija biblijne podstawy inicjacji liturgicznej; omawiane jest
również przeżywanie okresów liturgicznych w rodzinie.
Oaza III stopnia ma na celu ukazanie i przeżycie rzeczywistości Kościoła jako
wspólnoty.
W ciągu roku odbywają się rekolekcje 2- i 4-dniowe, zwane Oazą Rekolekcyjną
Animatorów Rodzin (ORAR) oraz rekolekcje ewangelizacyjne (ORAR 0 stopnia).
ORAR I stopnia ma na celu pogłębienie zrozumienia istoty, celu, duchowości i
metody DK jako nurtu wspólnot rodzinnych w ramach Ruchu Światło-Życie.
ORAR II stopnia przygotowuje małżeństwa do świadomego podjęcia posługi pary
animatorskiej, ukazując wagę i odpowiedzialność zadań animatorskich.
Członkowie DK po przeżyciu formacji podstawowej (oaza rekolekcyjna I i II
stopnia, ORAR 0, I i II stopnia, co najmniej zobowiązanie kandydata KWC) powinni
dążyć do uzyskania pełnej formacji DK (formacja podstawowa uzupełniona o oazę
rekolekcyjną III stopnia, Triduum Paschalne przeżyte w formie rekolekcyjnej,
ORD, członkostwo w KWC), a następnie korzystać z rozmaitych form rekolekcji
tematycznych i specjalistycznych organizowanych przez DK lub z innych rekolekcji
Ruchu Światło-Życie.
22. Dla budowania jedności całego Ruchu rodziny DK uczestniczą w dniach
wspólnoty Ruchu Światło-Życie.
ROZDZIAŁ III
Członkostwo w Domowym Kościele
23. Członkami DK są pary małżeńskie połączone sakramentem małżeństwa, które
wspólnie (mąż i żona) angażują się w proponowaną dla nich formację. W przypadku
śmierci jednego ze współmałżonków będących członkami kręgu, drugi ma prawo
pozostać w kręgu.
24. Małżeństwa włączają się do kręgów DK, aby sobie wzajemnie pomagać. "Równi
usługują równym" (Humanae vitae, 26). Przychodzą do kręgu z własnej woli, a więc
przyjmują i akceptują "Zasady" w całości.
Małżeństwo, które świadomie odrzuca te założenia, albo nie chce wypełniać
wszystkich zobowiązań - nie może należeć do kręgu. Kręgi rodzin, które nie
dochowują wierności formacji duchowej DK tracą prawo do nazywania się kręgami DK.
ROZDZIAŁ IV
Struktura Domowego Kościoła
25. Sprawy organizacyjne i odpowiedzialność za pracę duchową w kręgach podejmują
ludzie świeccy. Parom odpowiedzialnym niezbędna jest jednak zawsze pomoc księży
moderatorów, którzy pełnią bardzo ważną rolę doradców duchowych. Księża
moderatorzy DK gwarantują jego łączność z Kościołem hierarchicznym oraz wierność
nauce Kościoła.
26. Odpowiedzialność za DK spoczywa na Diakonii Domowego Kościoła (DDK), która
na poszczególnych szczeblach (kręgu, rejonu, diecezji, kraju), podejmuje posługę
na rzecz zachowania charyzmatu i jedności DK oraz odpowiada za formację.
27. Krąg jest podstawową strukturą DK. DDK w kręgu stanowi jedno z należących do
niego małżeństw, zwane parą animatorską, które doktrynalnie i duchowo wspomaga
ksiądz moderator.
28. Obszar diecezji może być podzielony na rejony. Rejon obejmuje 9-25 kręgów w
tej samej lub sąsiadujących parafii, za pracę których jest odpowiedzialna para
rejonowa. Ona też wraz z księdzem moderatorem i parami łącznikowymi lub parami
animatorskimi kręgów tworzy krąg rejonowy, odpowiedzialny za DDK w rejonie.
Para łącznikowa sprawuje opiekę nad 3-5 kręgami podstawowymi.
Para rejonowa prosi zwykle o opiekę duchową w kręgu rejonowym jednego z księży
moderatorów jakiegoś kręgu.
29. Za DDK w diecezji odpowiada para diecezjalna, która wraz z doradcą duchowym
- księdzem moderatorem diecezjalnym DK oraz parami odpowie-dzialnymi za
poszczególne rejony w diecezji tworzą krąg diecezjalny.
30. Kręgi DK kilku sąsiednich diecezji tworzą filię, za którą jest
odpowiedzialna para filialna. Tworzy ona wraz z parami diecezjalnymi i księżmi
moderatorami diecezjalnymi DK z danej filii krąg filialny.
31. DDK na szczeblu krajowym przewodniczy para krajowa, która wraz z księdzem
moderatorem krajowym DK, parami filialnymi i przedstawicielami diakonii stałej
Ruchu Światło-Życie tworzą krąg centralny DK, do którego należą również pary
pełniące określone funkcje zlecone przez parę krajową.
32. Pary: rejonowa, diecezjalna, filialna i krajowa pozostają w swoich kręgach,
ale nie pełnią w nich funkcji animatorskich.
33. Zadania wspólne dla wszystkich par odpowiedzialnych:
• inspiracja i koordynacja prac DK,
• odpowiedzialność za formację DK i formację powierzonych im par,
• odpowiedzialność za jedność DK i jego organizację,
• udział w spotkaniach Ruchu Światło-Życie i DK,
• służenie pomocą i doświadczeniem innym parom odpowiedzialnym,
• organizacja dni skupienia, dni wspólnoty i innych potrzebnych spotkań,
• przeprowadzanie indywidualnych rozmów z powierzonymi im parami małżeńskimi,
• pełna akceptacja i realizacja wymagań Krucjaty Wyzwolenia Człowieka,
• pośredniczenie w obustronnym przekazywaniu informacji,
• troska o materiały formacyjne,
• powierzanie innym parom małżeńskim różnych diakonii,
• troska o swoich następców.
34. Zadania szczegółowe poszczególnych par odpowiedzialnych:
a) Para animatorska kręgu:
• jest odpowiedzialna za formację powierzonych jej małżeństw,
• współpracuje z księdzem moderatorem kręgu i omawia z nim problemy pracy,
• odpowiada za staranne przygotowanie i właściwy przebieg spotkań miesięcznych,
• jest zawsze odpowiedzialna za dzielenie się realizacją zobowiązań, nawet
wtedy, gdy spotkanie prowadzi inna para,
• służy pomocą i doświadczeniem poszczególnym małżeństwom kręgu.
b) Para łącznikowa:
• jest odpowiedzialna za powierzone jej kręgi,
• organizuje spotkania par animatorskich tych kręgów,
• przynajmniej raz w roku bierze udział w spotkaniach poszczególnych kręgów,
• bierze udział w spotkaniach kręgu rejonowego.
c) Para rejonowa:
• jest odpowiedzialna za kręgi w rejonie,
• organizuje spotkania kręgu rejonowego oraz inspiruje i koordynuje jego pracę,
• współpracuje z księdzem moderatorem diecezjalnym i rejonowym.
d) Para diecezjalna:
• jest odpowiedzialna za DK w diecezji,
• nawiązuje kontakty z księdzem biskupem diecezjalnym i moderatorem diecezjalnym
Ruchu Światło-Życie,
• organizuje spotkania kręgu diecezjalnego oraz inspiruje i koordynuje jego
pracę,
• organizuje 15-dniowe rekolekcje oazowe i ORAR na terenie swojej diecezji,
• przynajmniej raz w roku bierze udział w spotkaniach poszczególnych kręgów
rejonowych,
• uczestniczy w Dniach Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD),
• bierze udział w pracach DDJ Ruchu Światło-Życie.
e) Para filialna:
• jest pośrednikiem między kręgiem centralnym a parami diecezjalnymi w filii,
• nawiązuje kontakty z księżmi moderatorami poszczególnych diecezji filii,
• uczestniczy w spotkaniach kręgu centralnego oraz w DWDD.
f) Para krajowa:
• jest odpowiedzialna za DK w Polsce,
• utrzymuje stałą łączność z Biskupem Delegatem KEP ds. Ruchu Światło-Życie,
• utrzymuje kontakt z parami odpowiedzialnymi za DK za granicami Polski,
• nawiązuje kontakty z innymi ruchami rodzinnymi w kraju i za granicą,
• reprezentuje DK wobec hierarchii kościelnej i władz świeckich,
• organizuje spotkania kręgu centralnego oraz inspiruje i koordynuje jego pracę,
• wraz z całym kręgiem centralnym spełnia zadania koncepcyjno-redakcyjne i
koordynacyjne oraz formacyjne w odniesieniu do DDK,
• bierze udział w pracach CDJ Ruchu Światło-Życie.
35. Każda para małżeńska pełniąca posługę pary odpowiedzialnej powinna:
• być rozmodlona,
• żyć życiem sakramentalnym,
• dążyć do życia w pełni chrześcijańskiego,
• w jedności i wzajemnym zrozumieniu wspomagać się na drodze do Boga,
• umiejętnie kontaktować się z innymi, być taktowna i dyskretna,
• znać zasady DK, akceptować je i być im wierna,
• charakteryzować się postawą służby i posłuszeństwa wobec Pasterzy Kościoła.
36. Pary odpowiedzialne winny w miarę swoich możliwości pogłębiać życie duchowe
i wiedzę religijną, w szczególności dotyczącą małżeństwa i rodziny. Świadomie i
twórczo służyć społeczeństwu poprzez kompetentnie i odpowiedzialnie wykonywaną
pracę domową, zawodową i społeczną. Utrzymywać łączność ze swą wspólnotą
parafialną poprzez uczestnictwo w jej życiu. Postawa wszystkich odpowiedzialnych
powinna wypływać z głębokiej modlitwy. Modlitwą winni obejmować ludzi i sprawy,
którym służą.
37. Wybory par odpowiedzialnych na poszczególnych szczeblach:
a) Parę animatorską w zawiązującym się kręgu mianuje na jeden rok para
pilotująca, wyznaczona przez parę rejonową. Posługę pary pilotującej może pełnić
para, która przeżyła co najmniej formację podstawową DK. W następnych latach
pracy kręgu para animatorska jest wybierana spośród par kręgu na spotkaniu
podsumowującym roczną pracę kręgu, w głosowaniu tajnym, w wyborach
przeprowadzanych przez księdza moderatora lub przez parę rejonową. Posługę pary
animatorskiej może pełnić para, która przeżyła formację podstawową DK. Kadencja
pary animatorskiej trwa jeden rok, możliwe jest jej przedłużenie o jeden rok
poprzez tajne głosowanie.
b) Ustępująca para rejonowa proponuje 2-3 kandydatury swoich następców,
motywując ich wybór. Kandydatury na parę rejonową mogą również zgłaszać (z
uzasadnieniem) pary animatorskie rejonu. Para rejonowa jest wybierana spośród
zgłoszonych kandydatur na spotkaniu podsumowującym roczną pracę rejonu przez
pary animatorskie i ustępującą parę rejonową w głosowaniu tajnym przeprowadzonym
przez księdza moderatora rejonu lub przez parę diecezjalną, lub przez księdza
moderatora diecezjalnego DK. Nowa para rejonowa jest zatwierdzana przez parę
diecezjalną i księdza moderatora diecezjalnego DK. Posługę pary rejonowej może
pełnić para, która przeżyła co najmniej formację podstawową DK. Kadencja pary
rejonowej trwa 3 lata i może być przedłużona o jeden rok na wniosek pary
diecezjalnej.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para rejonowa może być odwołana przez
parę diecezjalną i księdza moderatora diecezjalnego DK.
c) Ustępująca para diecezjalna proponuje 2-3 kandydatury swoich następców,
motywując ich wybór. Kandydatury na parę diecezjalną mogą również zgłaszać (z
uzasadnieniem) pary rejonowe diecezji. Para diecezjalna jest wybierana spośród
zgłoszonych kandydatur na spotkaniu kręgu diecezjalnego przez pary rejonowe i
ustępującą parę diecezjalną w głosowaniu tajnym przeprowadzonym przez księdza
moderatora diecezjalnego DK, w obecności moderatora diecezjalnego Ruchu
Światło-Życie. Po wyborze moderator diecezjalny Ruchu Światło-Życie i moderator
diecezjalny DK występują do biskupa diecezjalnego z prośbą o udzielenie jej
misji do pełnienie posługi. Posługę pary diecezjalnej może pełnić para, która
przeżyła pełną formację DK i jest członkiem Stowarzyszenia Diakonia Ruchu
Światło-Życie. Kadencja pary diecezjalnej trwa trzy lata i może być przedłużona
o dwa lata na wniosek księdza moderatora DK danej diecezji.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para diecezjalna może być odwołana
przez księdza biskupa ordynariusza danej diecezji na wspólny wniosek moderatora
diecezjalnego Ruchu Światło-Życie i moderatora diecezjalnego DK.
Kapłana moderatora diecezjalnego DK powołuje biskup diecezjalny na wspólny
wniosek moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie i pary diecezjalnej.
d) Ustępująca para filialna przedstawia parze krajowej 2-3 kandydatury swoich
następców z umotywowaniem. Kandydatury mogą zgłaszać parze krajowej również pary
diecezjalne danej filii. Wybory pary filialnej przeprowadza jeden z księży
moderatorów diecezjalnych DK filii, upoważniony przez parę krajową. Wyboru pary
filialnej dokonują pary diecezjalne i ustępująca para filialna (członkowie
Stowarzyszenia Diakonia Ruchu Światło-Życie) wymienionej filii w głosowaniu
tajnym. Para krajowa wspólnie z księdzem moderatorem krajowym DK zatwierdza nową
parę filialną. Posługę pary filialnej może pełnić para, która przeżyła pełną
formację DK i jest członkiem Stowarzyszenia Diakonia Ruchu Światło-Życie.
Kadencja pary filialnej trwa 3 lata i może być przedłużona o dwa lata na wniosek
pary krajowej.
e) Ustępująca para krajowa przedstawia na wspólnym zgromadzeniu kręgu
centralnego oraz par diecezjalnych DK 2-3 kandydatury swoich następców i
motywuje je. Kandydatury mogą być zgłaszane również przez pary filialne oraz
przez pary diecezjalne. Wybory przeprowadza ksiądz moderator krajowy DK w
obecności moderatora generalnego Ruchu Światło-Życie. Prawo głosu przysługuje
stałym członkom kręgu centralnego oraz parom diecezjalnym DK - członkom
Stowarzyszenia Diakonia Ruchu Światło-Życie. Posługę pary krajowej może pełnić
para, która przeżyła pełną formację DK i jest członkiem Stowarzyszenia „Diakonia
Ruchu Światło-Życie”. Kadencja pary krajowej trwa 3 lata i może być przedłużona
o 3 lata. Decyzję o przedłużeniu kadencji podejmuje w głosowaniu tajnym krąg
centralny na wniosek księdza moderatora krajowego DK lub jednej z par
filialnych. Po wyborze pary krajowej moderator generalny Ruchu Światło-Życie i
moderator krajowy DK występują do Delegata KEP ds. Ruchu Światło-Życie z prośbą
o udzielenie jej misji do pełnienie posługi.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para krajowa może być odwołana przez
Delegata KEP ds. Ruchu Światło-Życie na wspólny wniosek moderatora krajowego DK
i moderatora generalnego Ruchu Światło-Życie.
Kapłana moderatora krajowego DK powołuje Ksiądz Biskup Delegat KEP ds. Ruchu
Światło-Życie na wspólny wniosek moderatora generalnego Ruchu i pary krajowej.
38. Wszystkie wybory dokonywane są w głosowaniu tajnym zwykłą większością
głosów, przy quorum równym 50% + 1 osób uprawnionych do głosowania.
Jeżeli w pierwszym głosowaniu żadna z par nie uzyska minimum 50% głosów wówczas
należy zarządzić drugie głosowanie dokonując wyboru spośród dwóch par, które
otrzymały największą ilość głosów.
39. Ważną rolę w życiu DK odgrywają Dni Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD),
organizowane w poszczególnych filiach. DWDD stanowi okazję do spotkania pary
filialnej z parami diecezjalnymi w celu wymiany wiadomości i doświadczeń oraz do
budowania jedności w ramach Ruchu Światło-Życie.
40. Raz w roku odbywa się spotkanie odpowiedzialnych DK podsumowujące roczną
pracę ruchu i programujące pracę na kolejny rok. Oprócz stałych członków kręgu
centralnego biorą w nim udział pary diecezjalne i księża moderatorzy diecezjalni
DK oraz inne pary i osoby zaproszone przez parę krajową.
41. Pary odpowiedzialne DK biorą również udział w Kongregacjach Odpowiedzialnych
(KO) i innych zgromadzeniach organizowanych przez Ruch Światło-Życie.
42. DK prowadzi swoją działalność głównie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
Kręgi Domowego Kościoła mogą powstawać także w innych krajach w oparciu o własne
struktury duszpasterskie, jednakże w ścisłej łączności programowej z DK. Zasady
współpracy z takimi kręgami ustala krąg centralny DK, a zatwierdza je Centralna
Diakonia Jedności Ruchu Światło-Życie.
ROZDZIAŁ V
Dobra doczesne Domowego Kościoła
43. Dobrami doczesnymi DK (domy rekolekcyjne, składki, darowizny itp.) zarządza
DDK poszczególnych szczebli, wg przysługujących jej kompetencji, z zachowaniem
przepisów Statutu Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”.
44. Decyzje dotyczące wysokości składek płaconych przez pary należące do DK w
Polsce oraz ich przeznaczenia podejmuje krąg centralny w porozumieniu z parami
diecezjalnymi. Z ogólnej sumy składek zbieranych przez DK w diecezji 40%
przekazywane jest do Centralnej Diakonii Domowego Kościoła i wykorzystywane na
potrzeby DK oraz potrzeby całego Ruchu Światło-Życie w porozumieniu z Centralną
Diakonią Jedności Ruchu Światło-Życie. Pozostałą sumą (60% składek) dysponuje DK
w diecezji (20% - na potrzeby DK w rejonach; 40% - na potrzeby DK w diecezji).
45. Para Diecezjalna i Para Krajowa wybierają skarbnika dbającego o właściwe
dysponowanie finansami, który każdego roku przedkłada sprawozdanie do
zatwierdzenia odpowiednio przez krąg diecezjalny i krąg centralny oraz do
wiadomości ekonoma odpowiedniego szczebla Stowarzyszenia Diakonia Ruchu
Światło-Życie.
Krościenko, Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 26 marca 2001 r
|
.jpg)
