|
Historia Parafii
Parafia pw. Macierzyństwa NMP w Zbąszynku erygowana została 8 czerwca 1957 r. dekretem Kurii Ordynariatu w Gorzowie, a w jej skład weszły miejscowości: miasto Zbąszynek, PGR Bronikowo i przysiółek Zieleniec, nazywany również Nowy Gościniec. Do 28 czerwca 1957r. Zbąszynek był filią parafii Kosieczyn, ale po II wojnie światowej Proboszczowie rezydowali zawsze w Zbąszynku i tu mieli swoją siedzibę. Mówiąc czy pisząc o historii parafii Zbąszynek, w żadnym wypadku nie można pominąć lat 1945-1957 (mimo braku opisu wydarzeń w życiu religijnym miasta z tego okresu), gdyż nie byłby to pełny obraz i efekt bezpośredniego powstania parafii Zbąszynek. 16 kwietnia 1945 r. na rampie kolejowej w Zbąszynku pojawił się duży transport wysiedlonych z byłego województwa tarnopolskiego: około 85 rodzin ze wsi Trościaniec Wielki z Podhajec i około piętnastu rodzin z powiatu podhajeckiego. Przesiedleńcom z Podhajec przewodniczył ksiądz Jan Pipusz – proboszcz parafii w miasteczku Wiśniowczyk.
ks. Jan Pipusz 1945 r. fot. archiwalna Ks. Jan Pipusz na kilka miesięcy przed wysiedleniem ratował się ucieczką do pobliskiego miasta Podhajce, dokąd wypędziły go krwawe czystki etniczne nacjonalistów ukraińskich. Ksiądz Pipusz wraz ze swoimi ziomkami i swoim bratem, byłym kierownikiem PUR, osiadł w Kosieczynie. Skupiają oni w jedno ognisko duchowe repatriantów ze wschodu i organizują życie religijne parafii Kosieczyn. Niemiecki poprzednik na kosieczyńskiej parafii, ksiądz Herbert Abendroth, odjechał wraz ze swoimi wiernymi do Niemiec 28 stycznia 1945 r. Ks. Pipusz był także pierwszym polskim kapłanem w Kosieczynie i okolicy od czasów Księstwa Warszawskiego. Ksiądz Jan Pipusz 18 kwietnia 1945 r. na polecenie Dziekana ks. Karola Meissnera z Babimostu obejmuje duszpasterską placówkę Kosieczyn z przyległym Zbąszynkiem oraz z wsiami: Kręcko, Chlastawa, Brudzewo i Nowa Wieś. Z początkiem maja Administracja Apostolska Kamieniecka, Lubuska i Prałatura Pilska oficjalnie mianuje ks. Jana Pipusza wikariuszem-substytutem parafii rzymskokatolickiej w Kosieczynie. Zakładając w kwietniu 1945 r „Kronikę parafialną Kosieczyn-Zbąszynek od chwili odzyskania Ziem Zachodnich” ks. Jan Pipusz na samym jej wstępie zapisał słowa ks. dr Edmunda Nowickiego Administratora Apostolskiego w Gorzowie Wlkp, który skierował wówczas do kapłanów: „ … W dziejach narodu naszego po raz wtóry przeżywamy wiekopomne chwile na tych kresach. Oto przed wiekami pierwsi Piastowie ustalają suwerenność Polski nad Pomorzem Zachodnim i przyłączają do Państwa Polskiego teren etnicznie doń należący. Równocześnie dociera z Polski na Pomorze wiara chrześcijańska. Lecz przedziwne są drogi Opatrzności Bożej. Bo oto dziś ów pierwszy etap dziejowy się powtarza. I znowu odrodzona Polska dąży do zapewnienia suwerenności swojej nad Pomorzem. Po tych wiekach ręka Boża prowadzi lud polski z powrotem na te starodawne dziedzictwo polskie i oto Wam pierwszym dane jest zgotować od nowa na tej ziemi Królestwo Sercu Jezusowemu, zbudować tron Królowej Korony naszej, zapalić od nowa płomyk wiecznej lampki w Świątyniach Pańskich”… zaś w orędziu do wiernych ks. Edmund Nowicki pisze… „ Po długich wiekach przedziwne drogi Opatrzności Bożej prowadzą znowu nas z powrotem na to rozległe dziedzictwo praojców naszych stanowiące kiedyś wiekowy dowód wspaniałości i potęgi Rzeczypospolitej. Jak niegdyś jedność religijna i organizacja władzy duchowej i świeckiej przyczyniły się do scalenia ziem polskich aż po Bałtyk, tak i dziś w momencie kiedy państwo polskie w znojnym trudzie wykuwa tu zręby i swoje ofiary Polsce (…) Oto za pośrednictwem Prymasa Polski ustanawia się naszą rodzinną, katolicką organizację kościelną, by ta wnosząc prawdziwą wiarę i błogosławieństwo Boże wsparła skutecznie wysiłki Narodu i zarazem była tą spójnią jedności, która jest podstawą wielkiej siły i mocy. Cały obszar ziemi lubuskiej udzielonej prałatury polskiej i Pomorza Zachodniego złączony jest w jedną kościelną jednostkę administracyjną pod nazwą Administracji Apostolskiej”. Każdego tygodnia do Zbąszynka napływało coraz to więcej ludności. Według szacunkowych danych z października 1945r. w mieście osiedliło się 347 osób z sąsiedniego województwa poznańskiego, 149 osób z dawnych kresów wschodnich, 42 osoby z innych regionów kraju i około 22 osoby z pobliskiej Babimojszczyzny. W tej sytuacji ks. Jan Pipusz zaczął czynić starania, by dla mieszkańców miasta otworzyć nową świątynię, poza kościołem pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła, i przejąć kościół ewangelicki, który był nieczynny. Po pewnym czasie otrzymał stosowne zezwolenia Ordynariusza L.170/45 z dnia 06.X.1945 r., Urzędu Pełnomocnika Rządu RP Nr 3335/45 50-1/2 z dnia 28.09.1945 r. i zezwolenie Zarządu Gminnego Nowy Zbąszyń L.325/45 z dnia 14.05.1945 r.
Kościół parafialny z 1945 r. od strony południowej fot. archiwalna Po otrzymaniu tych zezwoleń w niecały miesiąc później 21 października 1945 r. odbyła się wielka uroczystość poświęcenia przez ks. Jana Pipusza ewangelickiego zboru na kościół katolicki w Zbąszynku i nadania mu tytułu Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. Ks. Jan Pipusz podczas swojej krótkiej działalności w parafii Kosieczyn-Zbąszynek przystosowuje wszystkie świątynie do służby Bożej wedle przepisów kościoła katolickiego.
Pamiątkowe zdjęcia z uroczystości poświęcenia kościoła katolickiego przez ks. Jana Pipusza w listopadzie 1945 r.
Ks. Jan Pipusz z ministrantami w szpalerze powstałego oddziału Służby Ochrony Kolei w Zbąszynku XI.45r. fot. Florian Wojciechowski
Ks. Jan Pipusz w rozmowach z parafianami przed wejściem do kościoła pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła XI.45r. fot. Florian Wojciechowski
Ks. Jan Pipusz w rozmowach z parafianami przed wejściem do kościoła pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła XI.1945r Stosownie do zarządzeń Administracji Apostolskiej w Gorzowie Wlkp. przekazuje on prowadzenie parafii ks. Janowi Wysockiemu, który oficjalnie obejmuje parafię, według zapisów w Kurii, w dniu 10 października 1945 r. Do roku 1945 parafia Kosieczyn posiadała rezydencję proboszcza w Kosieczynie, gdyż w Zbąszynku było około od 80 do 100 wiernych, a w Kosieczynie ich większa liczba. Po wojnie sytuacja się zmieniła na korzyść Zbąszynka, który uzyskał przez repatriację około 2000 wiernych katolickich. Z konieczności, więc rezydencją parafii stał się Zbąszynek. Zagospodarowaniem plebanii zajął się ks. Jan Pipusz, a po jego odejściu - jego następca ks. Jan Wysocki. Ks. Proboszcz wraz z parafianami ostro zabrał się do pracy. Najpilniejszym remontem była naprawa dachu części uszkodzonych na kościele pw. Macierzyństwa NMP.
Figura Matki Bożej w roku 1946 fot. archiwalna W tym czasie tez zakupiono chorągiew Matki Boskiej Ostrobramskiej i figurę Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. Figura, która do dziś zdobi świątynię ustawiono we wnęce ołtarza na miejsce dawniejszej ambony, która służyła przedtem do głoszenia kazań wedle ceremoniału wyznania ewangelickiego. Ważnym wydarzeniem w życiu parafii, z inicjatywy ks. Proboszcza Jana Wysockiego na przełomie kwietnia i maja 1946 r. rozpoczyna swoją działalność pierwsze przedszkole w Zbąszynku. Ks. Proboszcz przeznacza pomieszczenia będące własnością parafii łączące łączące się z kościołem, na placówkę opiekuńczą dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat. Ks. Jan Wysocki realizując swój zamiar- zgłasza do Oddziału Caritas w Międzyrzeczu Wlkp. i rejestruje ochronkę- przedszkole. Pierwsze przedszkole w Zbąszynku otwiera swoje podwoje pod nazwą Przedszkole Caritas w Zbąszynku i tak funkcjonuje do końca 1948 r. mimo, że toczył się spór o to czy jest to przedszkole państwowe czy kościelne. Caritas cały czas wspierało przedszkole rzeczami materialnymi a w szczególności produktami żywnościowymi. 1 grudnia 1946 r. ks. Proboszcz Jan Wysocki zostaje przeniesiony do Klenicy, a duszpasterstwo obejmuje ks. Franciszek Wyszatycki. Ks. Franciszek Wyszatycki na samym początku swej działalności realizował zadanie związane z urządzeniem kościoła i przystosowaniem go do obrzędów wiary katolickiej i przepisów tejże wiary. Organy, które znajdowały się nad ołtarzem zostały przeniesione na druga stronę a więc na chór znajdujący się nad przedłużeniem nawy. Należało ku temu znaleźć fundusze, by tę operację przeprowadzić, uzyskano więc je z tzw. wówczas daniny parafialnej. Przeniesienia organów, ich rekonstrukcji i uzupełnienia piszczałek dokonał Józef Kureczka organista tutejszej parafii, który z wielką ofiarnością wykonał tę pracę i wziął tylko cześć zapłaty. Poświęcenie organów odbyło się 6 lipca 1947 r. Poświęcenia dokonał ks. Proboszcz Franciszek Wyszatycki, a po tej uroczystości odbył się koncert muzyki kościelnej. Maj 1948 roku nie był przychylny dla parafii, na skutek przewlekłych deszczów rozmokło otynkowanie pod balkonem, co spowodowało osunięcie się tynkowanej ocementowanej warstwy. Spadające bloki od strony zachodniej zniszczyły tak mocno dach, że powstała jedna wielka otwarta luka. W tej sytuacji woda, wskutek dalszych częstych opadów deszczu, zalała cały sufit od strony wschodniej. Z sufitu sączyła się woda na piszczałki organowe, a z chóru spływała na posadzkę nawy. Trzeba było najpierw zabezpieczyć resztę dachu od strony północnej, a tego dokonać można było po usunięciu starych otynkowań dookoła całej wieży. Trzeba było postawić wiszące rusztowanie i na nim dokonywać prac murarskich. Dzięki ofiarności parafian pod kierunkiem pana Koleśnika zadania zostały wykonane pomyślnie, a i dzięki ofiarności parafian koszty z tym związane, wynoszące wówczas ponad 100 tys. złotych, zostały całkowicie pokryte. Następnie, po wykonaniu otynkowaniu wieży, przystąpiono do pokrycia luk w dachu. Prace te związane z pokryciem dachówek wykonali wynajęci dekarze przy pomocy parafian. W czerwcu 1948 r. wielkim wydarzeniem w życiu parafii było przeprowadzenie akcji osobistego poświęcenia się Najsłodszemu Sercu Jezusa. Posłużyły do tego zakupione obrazy Serca Jezusa oraz wydane przez Kurię obrazki Serca Jezusowego z tekstem poświęcenia oraz miejscem wolnym na umieszczenie imiennego podpisu. Akcja ta miała być wstępnym epizodem przygotowawczym do przyszłego poświęcenia Narodu Polskiego Sercu Pana Jezusa. Stosownie do zarządzeń Kurii akcję powyższą przeprowadzono pomyślnie dla dobra wiernych. W niedzielę po Zielonych Świątkach . W czerwcu 1949 r. poświęcono ambonę wykonaną przez pana Maciszewskiego artystę malarza oraz jego współpracowników stolarzy. Piękną ambonę, która stanęła po lewej stronie przed prezbiterium, upiększyły namalowane postacie ewangelistów: św. Marka, św. Mateusza, św. Łukasza i św. Jana. 02 lutego 1951 r. ks. Proboszcz, dziekan Franciszek Wyszatycki dostaje zgodę z Kurii na dokonanie aktu poświęcenia obrazów Stacji Drogi Krzyżowej i erygowanie Drogi Krzyżowej. Po dokonaniu aktu poświęcenia i homilii uroczyście zostały zawieszone obrazy Drogi Krzyżowej. Obrazy są fundacją parafian, a namalował je artysta malarz Ludwik Maciszewski ze Świebodzina. Na koniec swojego pobytu w parafii Kosieczyn (z siedzibą w Zbąszynku) ks. Proboszcz tak podsumował ten okres w kronice parafialnej: ” Okres 5-letniej pracy duszpasterskiej Proboszcza i Dziekana ks. Wyszatyckiego Franciszka … był okresem organizowania życia religijnego na Ziemiach Odzyskanych scaleniem na zasadach Chrystusowej nauki osiadłych ze wschodu i centralnej Polski repatriantów różnych charakterach i zwyczajach w jedną rodzinę Bożą! Przy ofiarnej pomocy parafian został przystosowany kościół do nabożeństw katolickich przez sprawienie paramentów, sprzętu liturgicznego; wzrosło przywiązanie do Domu Pańskiego frekwencją w nabożeństwach i ofiarność na cele kultu religijnego. Praca duszpasterska i obsługa 4 kościołów w parafii nadwyrężyła zdrowie, siły osłabły tak, że nie mogąc podołać obowiązkowej pracy zmuszony byłem prosić władzę o zwolnienie z zajmowanej placówki duszpasterskiej i obowiązków dziekana dekanatu Babimost…”.
Efektownie wyglądające prezbiterium po żmudnych pracach ks. Proboszcza Franciszka Wyszatyckiego i parafian – rok 1951 fot. archiwalna
Ks. Proboszcz Franciszek Wyszatycki z dziećmi po procesji Oktawy Bożego Ciała, 1950 r. fot. Czesława Wieczorek Po odejściu ks. Franciszka Wyszatyckiego ponownie rozpoczął pracę w parafii Kosieczyn z rezydencją w Zbąszynku 21 listopada 1951r. Ks. Jan Pipusz. Z tego czasu zachowały się niewielkie zapiski z działalności parafii, gdyż nie były one dokładnie zapisane w kronice.
Ks. Proboszcz Jan Pipusz na ambonie fot. Tadeusz Wiatrek Z dniem 01 lipca 1955 r. obowiązki wikariusza w naszej parafii objął ks. Władysław Deryng. Był to pierwszy wikariusz w parafii Kosieczyn z rezydencją w Zbąszynku. Powojenni parafianie doskonale pamiętają reżyserowane spektakle religijne przez ks. Władysława Derynga prezentowane w kościele Św. Apostołów Piotra i Pawła, a w szczególności „Mękę Pańską” a także „Pieśń o Bernadecie”. Ks. Proboszcz J. Pipusz w lipcu 1956 roku, po kompromitujących wydarzeniach w Zbąszynku, został wezwany przez Kurię Biskupią w Gorzowie Wlkp. skąd do parafii już nie powrócił. W czasie nieobecności pod koniec kadencji ks. Proboszcza Jana Pipusza, Kuria wyznaczała na krótki czas wikariuszy z powierzeniem pełnienia przez nich i realizowania zadań należących do obowiązków proboszcza parafii. W tym czasie w parafii Kosieczyn z rezydencją w Zbąszynku pracowali następujący kapłani: od lipca do grudnia 1956r. ks. Feliks Kurczewski, od sierpnia do października 1956 r. ks. Ferdynand Najnarowski, od października do grudnia 1956 r. ks. Marian Klekot, od grudnia 1956 r. do czerwca 1957 r. ks. Józef Dulak i od maja 1957 r. do lipca 1957 r. ks. Henryk Dworak. Okres pracy duszpasterskiej w Zbąszynku nie był łatwy dla ks. Proboszcza Jana Pipusza w l. 1951-1956, a który był przecież pierwszym organizatorem życia religijnego w naszym miasteczku po zakończeniu wojny.
Jak wynika z materiałów archiwalnych kurii i opowiadań starszych parafian, był to czas narastających konfliktów pomiędzy ludnością zamieszkałą w Zbąszynku, a tą która napłynęła z różnych stron Polski. Konflikty te, często przenosiły się na grunt życia parafialnego i wielce utrudniały pracę duszpasterską pracujących tu kapłanów. Łagodzenie tych konfliktów i próby wygaszania ich, wymagało niezwykłej dyplomacji ze strony ks. Proboszcza Jana Pipusza, ale też i wyraźnie nadwyrężało jego zdrowie. Bezspornym pozostaje fakt, jak wiele dobrego uczynił ks. Proboszcz Jan Pipiusz dla Parafii Kosieczyn z rezydencją w Zbąszynku i jak bardzo dbał on o rozwój duchowy powierzonej mu owczarni.
Po odejściu ks. Jana Pipusza obowiązki Proboszcza w parafii i Dziekana Dekanatu Babimost obejmuje ks. Edmund Malich, pełni je oficjalnie od 01 grudnia 1956r. do 14 lipca 1957 r. To właśnie za jego kadencji została podjęta decyzja o powołaniu w Zbąszynku samodzielnej parafii. 02 maja 1957 r. Kuria Biskupia w Gorzowie Wlkp. zwróciła się pismem L.dz. B XII-13-307/57 do Proboszcza ks. Edmunda Malicha o skonkretyzowanie i przedstawienie na piśmie istniejących warunków w Zbąszynku, by można było podjąć decyzję o erygowaniu nowej parafii. Ks. Proboszcz Edmund Malich w punktach precyzuje swoje stanowisko w sprawie formalnego erygowania parafii w Zbąszynku. W piśmie z dnia 15 maja 1957 r. argumentuje w następujący sposób: „… 1. W Zbąszynku jest plebania i mieści się przy ul. Długiej 11. Wspomniana plebania służy w tej chwili na siedzibę księży parafii Kosieczyn. W posiadaniu parafii jest dom parafialny, w którym mieszka organista oraz czynne jest Miejskie Przedszkole, a nadto mieszka kilku lokatorów. 2. Do nowo erygowanej parafii Zbąszynek należałyby miejscowości Zbąszynek, Osada Zieleniec i majątek Broniowo. Razem 2700 dusz. 3. Jako kościół parafialny służyłby kościół poewangelicki w Zbąszynku p.w. Macierzyństwa NMP, przy którym koncentruje się obecne całe życie parafialne parafii Kosieczyn z rezydencją w Zbąszynku. Kościół ten jest dostateczny pod względem pojemności i wyposażony w naczynia i sprzęt liturgiczny. 4. Tabernakulum nie jest pancerne, ale z drzewa i silnie zbudowane. Najświętszy Sakrament jest stale przechowywany. 5. Za erygowaniem parafii w Zbąszynku przemawia to, że Zbąszynek jest osadą kolejową, posiada dwa kościoły na miejscu i obecnie w Zbąszynku mieści się siedziba Proboszcza parafii Kosieczyn. 6. Zbąszynek nie posiada ziemi parafialnej, lecz w posiadaniu parafii są dwa piekne ogrody o łącznej wielkości ok. 0,50 ha. 7. Zbąszynek posiada swój cmentarz grzebalny. 8. Wierni nie składali wniosku do Kurii w sprawie utworzenia parafii, gdyż Zbąszynek od 1946 r. służy za siedzibę parafii, ze szkodą dla kanonicznie parafii Kosieczyn. W kronice parafialnej tak odnotowano fakt utworzenia parafii: „N.b. W r. 1957.06.28 dekretem Najprzewielebniejszej Kurii Ordynariatu w Gorzowie została erygowana parafia rzymskokatolicka w Zbąszynku, w skład której wchodzą miejscowości: Zbąszynek, PGR Bronikowo i przysiółek Zieleniec. Miejscowości te do r. 1957 wchodziły w skład parafii rzymskokatolickiej w Kosieczynie. Znak dekretu: B.XII. 13-576/57” 28 czerwca 1957 roku Ordynariusz Ordynariatu Gorzowskiego ks. Biskup Teodor Bensch dokonał erygowania parafii rzymskokatolickiej w Zbąszynku. Jest to najdonioślejsze wydarzenie w dziejach miasta Zbąszynek.
Ks. Biskup Teodor Bensch Ordynariusz Ordynariatu Gorzowskiego w latach 1954- 1958, który erygował Parafię pw. Macierzyństwa NMP w Zbąszynku 28 czerwca 1957 r.
Pierwsza strona Dekretu o erygowaniu Parafii Zbąszynek
Kopia oryginalnego Dekretu o erygowaniu Parafii Zbąszynek w 1957 r. strona 2 Pierwszym Proboszczem nowo erygowanej parafii zostaje Ks. Władysław Faron, który według zapisów kurii oficjalnie podjął pracę w parafii 15 lipca 1957 r. (wg zapisu kroniki parafialnej objął on parafię 04 lipca 1957 r.). Z rocznej pracy w parafii nie ma żadnych zapisków, jedynie ks. Proboszcz sam zredagował następującą notatkę w kronice parafialnej „… Wyjaśnienie w sprawie kroniki parafialnej. Ponieważ pisanie kroniki przerwali kapłani poprzedni– i nic nie ma wspomniane o ks. Kurczewskim, ks. Najranowskim, ks. Klekocie, ks. Deryngu- i odejściu ks. Pipusza, a powrocie ks. Derynga– o ks. dziekanie Malichu, ks. Dulaku i ks. Dworaku– przeto pisanie dalsze kroniki zostało zahamowane. Ks. Władysław Faron objął parafię Zbąszynek dnia 04 lipca 1957 r. a opuścił dnia 11 lipca 1958 roku. Ks. wikariusz Stanisław Augustyńczyk był wikariuszem od 15 lipca 1957 r. do końca lutego 1958 r., zaś po nim nastał ks. Marian Borowiec. Zbąszynek, dnia 11 lipca 1958 r. Podpis i pieczątka Proboszcz Parafii Rz.-Kat.”. W archiwach Kurii Biskupiej w Zielonej Górze znajduje się niewiele materiałów z okresu kadencji ks. Proboszcza Władysława Farona, wynika jedynie z nich, że nie była to łatwa praca w okresie jednego roku sprawowania przez Niego urzędu proboszcza. Jednym z pism, jakie śle ks. Proboszcz Władysław Faron to informacja do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Międzyrzeczu –Wydział Finansowy „…W odpowiedzi na pismo z dnia 16 pażdziernika 1957 r. Nr:Fs.111-5/86/57 w sprawie podziału parafii Kosieczyn-Zbąszynek i ilości parafian wyjaśniam – Parafia została podzielona dekretem Prześwietnej Kurii z dnia 28 czerwca 1957 r… Parafia Zbąszynek obejmuje miasto Zbąszynek-parafian czynnych czyli praktycznych około 1.900 dusz, PGR Broniowo sześć czy siedem rodzin około 30 dusz i ossada Zieleniec dwa domki, w których mieszka kilka osób. Parafia więc Zbąszynek liczyć będzie około 2000 dusz. Mieszkańców jest znacznie więcej, ale te są martwe dusze… Specjalnie do Kurii: Podobno sam Zbąszynek liczy około 2650 mieszkańców, ale ponad 200 rodzin odpadło od kościoła – co wraz z członkami sekty Jehowy i innymi…wypadnie, że około 800 dusz odpadło w ciągu dwóch lat walki w Zbąszynku, od kościoła”. Ks. Proboszcz Władysław Faron na własną prośbę, dekretem Kurii Biskupiej z dnia 23 czerwca 1958 r., został przeniesiony na stanowisko Proboszcza w Szczecinie-Dąbiu.
Ks. Proboszcz Władysław Faron i wikariusz ks. Marian Borowiec po procesji Bożego Ciała VI. 1958r. fot. Teresa Kanduła Drugim Proboszczem w historii Parafii Zbąszynek zostaje ks. Prałat Jan Palica. Dekretem Kurii zostaje mianowany Proboszczem dnia 23 czerwca 1958 r., a podejmuje tu pracę 11 lipca 1958r. Z początkiem lipca 1959 r. ks. Proboszcz Jan Palica podjął trudu prac adaptacyjnych w prezbiterium. Za ołtarzem znajdowały się pomieszczenia przeznaczone na zakrystię i komórki. Prace związane z przesunięciem ołtarza w miejsce wymienionych wykonał mistrz murarski z Wolsztyna Piotr Cukier wraz ze swoimi parafianami. Pomagali również chętni tutejsi parafianie: przy zdemontowaniu ołtarza murowanego, obłożonego płytkami ze sztucznego marmuru oraz przy uprzątnięciu gruzu i czyszczeniu cegieł. Po wykonaniu tych prac w stanie surowym rozpoczęto malowanie wnętrza kościoła, które zakończono 10 listopada. Kościół wymalowali bracia Rutkowscy z Wolsztyna. W tym czasie wykonano również prace związane z naprawą instalacji elektrycznej, przerobiono tablicę rozdzielczą, naprawiano urządzenia instalacyjne a miejscowi fachowcy, po godzinach swojej pracy, wykonali niezbędne prace stolarskie i ślusarskie. Uroczystym zakończeniem tych prac było poświęcenie nowo sporządzonej nawy, wykonanej przez Spółdzielnię Stolarską w Babimoście oraz nowego tabernakulum pancernego.
Przebudowane prezbiterium za ks. Jana Palicę XII.1959 r fot. archiwalna 14 lutego 1960 r. w naszej parafii odbyła się również bardzo ważna uroczystość religijna. Dokonano poświęcenia figury św. Franciszka z Asyżu oraz obrazu przedstawiającego chrzest Pana Jezusa w Jordanie, który umieszczono nad chrzcielnicą. Uroczystego poświęcenia tych przedmiotów, na mocy upoważnienia Kurii Biskupiej w Gorzowie, dokonał o. Norbert Franciszkanin z Poznania. Nowy rok szkolny 1960/1961 rozpoczął się bez nauki religii w szkole, gdyż Inspektor Oświaty odmówił zgody na zatrudnienie księży jako nauczycieli religii w szkole. Z konieczności wiec kapłani zorganizowali nauczanie religii poza szkołą. Część dzieci uczyło się religii w kaplicy Św. Antoniego przy kościele parafialnym ( na lewo w kruchcie), a klasy VI i VII gromadziły się na nauczaniu w kościele p.w. Św. Apostołów Piotra i Pawła. Wszystkie oddziały szkoły podstawowej miały zapewnioną naukę po 2 godz. w tygodniu, 2 godz. tygodniowo - młodzież ze szkoły kolejowej, jak i dojeżdżająca do różnych szkół pozamiejscowych, ponadto 2 godz. w tygodniu - dzieci przedszkolne. Trzeba więc było zabezpieczyć 40 godz. tygodniowo, a księży było dwóch. Lekcje religii jednak odbywały się. 06 listopada 1960 r. przed Sumą odbyło się uroczyste poświęcenie figury Matki Bożej z Lourdes, którą ustawiono na dziedzińcu kościelnym, w miejscu gdzie kiedyś był wykopany dół i szpecił ten plac. Po jego zasypaniu, wyrównaniu i zasianiu trawy ustawiono tam na środku figurę o wysokości 1,35 m na cokole kamiennym w dwóch stopniach (ogółem wysokość wynosi 3,60 m). Figurę ufundowała parafianka Zofia Woźna.
Poświęcenie figury Matki Bożej z Lourdes przez ks. Jana Palicę fot. archiwalna Ważnym wydarzeniem w życiu parafii jest fakt, że 1 lipca 1961 roku pracę w naszej parafii, przy kościele i plebani objęły Siostry Jezusa Chrystusa Miłosiernego Odkupiciela w składzie 3 osób: s. Bernadetta od Jezusa– Teresa Sopoćko, która pełniła funkcję katechetki i zakrystianki, s. Salezja od Bożego Serca-Marta Poznańska – przełożona domu i gospodyni księdza, s. Kinga od radości Bożej-Lucyna Szymczak – katechetka. Siostry zamieszkały na plebani na parterze w dwóch pokojach oddzielonych od reszty pomieszczeń i stanowiących klauzurę. Rozpoczęły one pracę i posługiwały w naszej parafii wykonując, odpowiedzialne prace i czynności tak bardzo niezbędne w parafii. Dotyczyły one przede wszystkim nauczania religii w przedszkolu i szkole, prowadzenia plebanii i zakrystii, Domu sióstr, kaplicy Getsemanii, organizowania zajęć z dziećmi na terenie parafii itp. Spośród pracujących sióstr zawsze była wyznaczona ich przełożona. 16 grudzień 1962 r. to historyczny dzień w naszej parafii. W tym dniu o godz. 16,30 przybyła kopia Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, która nawiedzała wszystkie polskie Diecezje, mimo niesamowitych utrudnień stawianych przez władze państwowe. Uroczystość tę w parafii poprzedziły 3-dniowe Rekolekcje Maryjne oraz długie przygotowania dekoracji Kościoła na zewnątrz i wewnątrz. Obraz przybył z Trzciela, a na powitanie przybyły niezliczone tłumy tutejszych jak i obcych parafian.
Nawiedzenie parafii przez cudowny obraz Matki Bożej Jasnogórskiej 16.XII.1962 fot. Zofia Ślozowska Pod koniec czerwca 1967 r. ks. Proboszcz Jan Palica podjął wielkie wyzwanie wybudowania nowej zakrystii. Budowa ta, choć niewielka, z powodu różnych trudności w nabywaniu niektórych materiałów i znalezieniu odpowiednich robotników, nastręczała wiele problemów. Do października 1967 r. wybudowano mury, strop żelbetonowy, pokryto dach dachówką paloną, osadzono drzwi i okna oraz wylano posadzkę. W 1968 r. wymalowano i urządzono zakrystię. W dniu 07 lipca 1968 r. dokonano uroczystego poświęcenia i oddania do użytku parafii nowo wybudowanej zakrystii. Poświęcenia dokonał przed Sumą o godz. 10,00 ks. Proboszcz ks. Jan Palica, twórca tak bardzo potrzebnego pomieszczenia, którego brakowało od 1959 r., kiedy to przeniesiono Wielki Ołtarz z nawy kościoła do prezbiterium. Było to ostatnie dzieło materialne, jakie wykonał niezmiernie pracowity ks. Proboszcz Jan Palica. Dekretem Kurii Biskupiej w Gorzowie z dnia 27 czerwca 1968 r. na własne życzenie zwolniony został z obowiązków Proboszcza parafii w Zbąszynku. Ks. Prałat Jan Palica po 6 latach pobytu na zasłużonym odpoczynku umiera w dniu 25.04.1975r. wieku 79 lat. Zostaje on pochowany na cmentarzu parafialnym w Zbąszynku. 14 lipca 1968 r obejmuje duszpasterstwo w naszej parafii Ks. Kanonik Andrzej Czechowicz, w wieku 67 lat. Rezygnuje on z dużej parafii w Międzyrzeczu i zgodnie z decyzją Kurii obejmuje funkcję Proboszcza w Zbąszynku. Jednak jego kadencja nie trwała długo. 8 czerwca 1969 roku ks. Proboszcz Andrzej Czechowicz wyjechał z parafii na badania do szpitala w Międzyrzeczu, ponieważ źle się czuł. Niestety, do parafii już więcej nie powrócił. Zmarł 18 czerwca 1969 roku. 18 czerwca 1969r. na polecenie Kurii w parafii Zbąszynek w charakterze zastępcy proboszcza podjął pracę Ks. Prałat Józef Ferensowicz. Po śmierci ks. Andrzeja Czechowicza dekretem Kurii z dniem 21 czerwca 1969r. rozpoczyna oficjalnie pracę jako Proboszcz parafii Zbąszynek. W czerwcu 1969 r. i w czasie wakacji wykonano też prace, które warto odnotować. Został naprawiony dach na kościele filialnym oraz studnia na cmentarzu. Przeprowadzono gruntowny remont wieży oraz dachu na kościele parafialnym. Zainstalowano zakupiony piec c.o. oraz skonstruowano i naprawiono całą instalację centralnego ogrzewania. Odmalowano salkę katechetyczną oraz 3 pokoje na plebani.
1 września 1972 r. ks. Proboszcz Józef Ferensowicz odprawił pierwsza Mszę św. w odremontowanym i odmalowanym kościele. Przypadał wtedy Dzień Kolejarza, więc jak zwykle Msza św. była odprawiana w intencji kolejarzy.
Poświęcenie przez Ks. Biskupa W. Plutę wyremontowanego prezbiterium 04.02.1973 r. 20 kwietnia 1980 r. rozpoczęły się prace remontowe przy głównym ołtarzu w kościele parafialnym. Celem ich było zabudowanie ściany ołtarzowej. Prace wykonał, według projektu zatwierdzonego przez Kurię, Krzysztof Kabał – plastyk z Torunia. Prace te zostały ukończone 18 czerwca. Nad ołtarzem zawieszono olbrzymie obrazy przedstawiające pośrodku Chrystusa ukrzyżowanego, po lewej stronie Matki Najświętszej i św. Maksymiliana Kolbe, a po prawej stronie św. Jana i św. Andrzeja. Obrazy zostały namalowane techniką ikonograficzną. W roku 1982r. ks. Prałat Józef Ferensowicz podjął się kolejnego wielkiego wezwania - budowy salki katechetycznej za budynkiem kościelnym. Powodem budowy były coraz to gorsze i trudne warunki w prowadzeniu katechizacji dzieci i młodzieży. Wzrastający wyż demograficzny, mała salka katechetyczna w przedsionku kościoła, brak dodatkowych salek m.in. spowodowały podjęcie tej karkołomnej decyzji w dobie braku czegokolwiek Polsce po wprowadzeniu stanu wojennego. Był to czas walki każdego Polaka o każdy towar, którego po prostu nie było bądź był on reglamentowany. Ale jak nie ufać pomocy Boskiej w takich sytuacjach? 14 kwietnia 1982 r. rozpoczęły się konkretne prace przy budowie salki. Ogromną pomocą służyli parafianie, którzy m.in. wykopali fundamenty. Budowę domu ukończono w sierpniu, by potem prowadzić prace wykończeniowe, które trwały do października. Wybudowanie takiego dzieła wydawało się nierealne z uwagi na wielkie trudności materiałowe. Dzięki wybudowaniu Domu Katechetycznego dzieci i młodzież nareszcie miała godne warunki do nauki religii. W czerwcu 1987 r. nastąpiło uroczyste pożegnanie ks. Prałata Józefa Ferensowicza, po 18 latach Jego owocnej, żmudnej i wytrwałej pracy w naszej parafii. Była to niezwykle wszechstronna działalność umiejętnie połączona z troską o rozwój duchowy parafii i rozwój materialny obiektów sakralnych parafii, zaplecza i obiektów kościelnych. Ks. Prałat Józef Ferensowicz wyjechał ze Zbąszynka i zamieszkał do końca swojego życia w Kapłańskim Domu Emerytów w Gorzowie. ks. Prałat Józef Ferensowicz zmarł 10 grudnia 1999 r. w Gorzowie Wlkp zmarł w sześćdziesiątym roku swojego kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył Ordynariusz naszej diecezji ks. Biskup Adam Dyczkowski, odbyły się 13 grudnia 1999 r. w Zbąszynku w kościele parafialnym. Zgromadziły one najbliższą rodzinę, wielu kapłanów i przyjaciół, delegacji oraz zbąszyneckich parafian. Ks. Prałat Józef Ferensowicz został pochowany na placu przy kościele parafialnym w Zbąszynku. Po odejściu Ks. Prałata Józefa Ferensowicza na zasłużony odpoczynek obowiązki Proboszcza Parafii z dniem 25 czerwca 1987 r. powierzono Ks. Prałatowi Kazimierzowi Dziedziakowi, profesorowi Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu. W czerwcu 1990 r. odbyła się I Piesza Parafialna Pielgrzymka do Rokitna, do naszego Diecezjalnego Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. Pielgrzymki te są organizowane bez przerwy, co roku, w miesiącu czerwcu. 14 grudnia 1991 r. naszą parafię nawiedził obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Kopia tego cudownego obrazu przebywała w świątyni cała dobę. Na to wielkie wydarzenie cała parafia przygotowała się odświętnie, dekorując przepięknie całe miasto flagami państwowymi i maryjnymi. Na początku roku 1992 powstał komitet odnowienia i wyremontowania kościoła parafialnego. Podjęto szeroki zakres prac i wymieniono całkowicie podłogę ze starych płytek na nowe. Płytki, które przypominają mozaikę marmuru o różnych kształtach, wymieniono także w prezbiterium i na całej posadzce kościoła. Postawiono także nowy stół pański i boczną ambonkę wykonaną z płytek, wymalowano kościół oraz zakupiono nowe lampy. Wymieniono także stare ławki na nowe, które z desek były wykonywane przez naszych parafian. Drzewo na ławki było pozyskane z wycinki drzew na cmentarzu. Dokonano też wycinki starej posadzki w kościele parafialnym odpowiednim do tego sprzętem. Stare płytki z kościoła parafialnego udało się położyć na posadzkę w kościele pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła.
3 maja 1994 r. w święto Królowej Polski w naszej parafii miała miejsce podniosła uroczystość. W parku między ul. PCK i ul. Wojska Polskiego został poświęcony przez ks. Proboszcza Kazimierza Dziedziaka duży krzyż ufundowany przez grupę emerytów i rencistów naszego miasta. Przy krzyżu została odprawiona uroczysta Msza św. Licznie uczestniczyli w niej parafianie. W czerwcu 1994 r., decyzją sióstr przełożonych Zgromadzenia Miłosiernego Zbawiciela, kończy swoją działalność w naszej parafii działający przez 33 lata (założony w 1961 r.) Dom Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. W marcu 1995 r. Kuria przekazała w użyczenie (bezpłatnie) na 10 lat pomieszczenia w Domu Parafialnym dla Urzędu Miasta i Gminy. Do domu przeniósł się i przez wiele lat tam funkcjonował Ośrodek Pomocy Społecznej wraz z tzw. Domem Dziennego Pobytu. 07 czerwca 1996 r. do naszej parafii przybyła Matka Boża Fatimska w Znaku Jej Figury, która pielgrzymowała po naszej Ojczyźnie, odwiedzając diecezje i parafie. To wielkie wydarzenie poprzedziły kilkudniowe rekolekcje maryjne, które poprowadził ks. Władysław Kulka, Proboszcz z Parafii pw. Św. Józefa w Żaganiu. Z uwagi na wielką frekwencję parafian oraz liczne przystąpienie do Sakramentu Pojednania i przyjęcia Komunii św. można mówić o owocach tychże rekolekcji.
7.VI.1996r.Figura Matki Bożej Fatimskiej w świątyni parafialne, nabożeństwo prowadzi ks. Proboszcz K. Dziedziak 23 sierpnia 1997 r. odbyła się uroczystość pożegnania ks. Prałata Kazimierza Dziedziaka., który po 10 latach pełnienia urzędu Proboszcza w naszej parafii, na własną prośbę i stan zdrowia, przeszedł na emeryturę. 8 marca 2005 r. ks. Prałat odchodzi do Domu Ojca i pochowany zostaje na cmentarzu w rodzinnym Grybowie. Dekretem ks. Biskupa Adama Dyczkowskiego z dnia 24 czerwca 1997 r. nowym Proboszczem naszej parafii zostaje mianowany ks. kanonik Andrzej Szewciw. W czasie wakacji 1997 r. wykonano sporo prac remontowych i porządkowych, także przy udziale wielu parafian. Należy tu wymienić m.in. - zabezpieczono dachy na wszystkich obiektach przynależnych do parafii, dokonując ich renowacji, umacniano dachówki i gonty, wymieniono przeciekające rynny, - uporządkowano teren wokół kościoła parafialnego w formie karczowania krzewów, a od strony północnej zrobiono nowe skarpy, ułożono nowy chodnik, wykonano zejścia oraz przywieziono 60 wywrotek ziemi i zniwelowano teren. Te ciężkie prace wykonali emeryci, renciści a także powodzianie z parafii Przyborów - ułożono na nowo chodniki i położono 320 m2 polbruku przed wejściem do kościoła parafialnego oraz od wejścia z zakrystii do plebani, - dokonano izolacji fundamentów plebani, - od strony zachodniej posesji uporządkowano teren oraz wykonano nowy parking wraz z drogą dojazdową do garaży, ok. 250 m2 powierzchni utwardzonej, - wykonano także kapitalny remont plebani w formie wymiany instalacji elektrycznej, CO i podłogi, renowacji i malowania ścian, wyremontowano 3 pokoje mieszkalne i łazienki, kuchnię i sanitariaty, zakupiono nowe meble do pokoi i kancelarii, - porządkowano pomieszczenia piwniczne odgrzybiając ściany, wymieniając instalację elektryczną, rury oraz izolację a także położono nowe tynki na ścianach, - porządkowano Dom Parafialny, w którym mieszkały siostry zakonne, - zasadzono krzewy na terenach przykościelnych, - mieszkańcy ul Kościelnej ufundowali do kościoła pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła nową radiofonizację, - w kościele filialnym w Chlastawie zamontowano elektroniczny system antywłamaniowy i przeciwpożarowy. Wykonano także tabernakulum, zakupiono nową puszkę i wykonano gonty na bramie przykościelnej zwanej popularnie dzwonnicą. We wrześniu 1999 r. zamontowano jako pierwszy w dolnej części okna w kościele parafialnym przy kaplicy chrztu witraż symbolizujący ten Sakrament. Witraż wykonał nasz parafianin Zdzisław Lisek. W kolejnych latach jego dziełem było wykonanie witraży w dolnych częściach okien obrazujących pozostałe Sakramenty: Eucharystii, Pokuty, Bierzmowania, Kapłaństwa, Małżeństwa i Namaszczenia Chorych. W dniach od 14- 28 października 1999 r. trwały prace upiększające naszą świątynię, które polegały na wyłożeniu ścian bocznych marmurem i poszerzeniu ołtarza głównego na wysokość 2,5 m poprzez wyłożenie go również płytami marmurowymi. Płyty marmurowe przywieziono z Włoch z Travertino Nawona. Urządzono także w bocznej części kościoła po prawej stronie, w miejscu dotychczasowego ołtarzyka Matki Bożej Nieustającej Pomocy, kaplicę chrztu. Ścianę wyłożono płytami marmurowymi, wykonano podwyższoną podłogę, która została wyłożona również marmurem. Na niej ustawiono chrzcielnicę, a na ścianie wyłożonej płytkami zawisł duży obraz przedstawiający Chrzest Pana Jezusa, którego udziela św. Jan w Jordanie. Ważnym wydarzeniem w życiu parafii był fakt sprowadzenia z Włoch, w 1999 r. przez ks. Proboszcza Andrzeja Szewciwa, Relikwii Błogosławionego o. Pio. 25 października 2000 r. podczas Wieczoru Modlitw Wspólnoty Królowej Pokoju po raz pierwszy w naszej parafii uczczono relikwie błogosławionego o. Pio. Po Mszy św. ks. Krzysztof Kwaśnik prowadzący Wieczór Modlitw odczytał modlitwę o uzdrowienie duszy i ciała. Po tej modlitwie ks. Krzysztof odmówił koronkę do Najświętszego Serca Jezusa, którą kiedyś modlił się o.Pio. Po ich zakończeniu wszyscy zgromadzeni w świątyni wierni podchodzili do ołtarza i całowali relikwie o. Pio. Był to bardzo wzruszający moment i wiara zgromadzonych, że nowy patron naszej parafii, czczony w tej formie, będzie wstawiał się przed tronem Bożym w prośbach modlących się. W okresie Wielkiego Postu 2001 r. Proboszcz parafii ks. Kanonik Andrzej Szewciw zakupił także do świątyni parafialnej nowe stacje Drogi Krzyżowej. 26 kwiecień 2001 r. zapisał się złotymi zgłoskami w historii naszej parafii. W tym dniu ks. Biskup Paweł Socha dokonał poświęcenia pomnika Chrystusa Odkupiciela z okazji Jubileuszu 2000 lat chrześcijaństwa. Pominik Chrystusa Odkupiciela stanął na placu kościelnym – kościoła pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła. Został on postawiony w 10 miesięcy od podjęcia decyzji budowy. 29 czerwca 2001 r. w święto Apostołów św. Piotra i Pawła w małym kościółku odbyło się pożegnanie Proboszcza ks. Kanonika Andrzeja Szewciwa. Po 4 latach pracy duszpasterskiej w naszej parafii ks. Andrzej Szewciw został przeniesiony na Białoruś do Witebska, gdzie pomagał miejscowemu biskupowi. 01 lipca 2001 r. podczas niedzielnej Sumy o godzinie 11,00 został powitany i przedstawiony przez ks. Dziekana Antoniego Srokę, nowy Proboszcz naszej Parafii ks. Jerzy Kordiak, który tą funkcję pełni do dnia dzisiejszego. Od lipca 2001 r.: do końca roku wykonano następujące prace: - do celów liturgicznych zakupiono 12 ornatów, 2 kapy, bursę i 3 naczynka do udzielania Komunii Św. chorym, 7 alb, 2 Mszały do kościoła parafialnego i kościoła filialnego, zakupiono Mszał i lekcjonarz Maryjny, uzupełniono lekcjonarze we wszystkich kościołach, nowe księgi Modlitwy Wiernych, - dokonano renowacji 2 kielichów, 4 puszek oraz zakupiono 2 obrusy na ołtarz, komplet ampułek kryształowych, nowy obraz Jezusa Miłosiernego oraz nowy krzyż na tabernakulum - odmalowano figurę Matki Bożej na placu kościelnym, - naprawiono i odmalowano płoty, drzwi przy kościele oraz przy budynkach należących do kościoła, - pomalowano i wymieniono rynny dachowe oraz wymieniono gąsiory i dachówki na salce katechetycznej, - naprawiono i odmalowano gzymsy na wieży kościelnej, - naprawiono i uzupełniono wskazówki zegara na wieży, - wymieniono stare lampy podbalkonowe na lampy kinkietowe, - na plebani pomalowano pokoje, położono panele podłogowe w pokoju ks. wikariusza oraz wymieniono częściowo rury instalacji ogrzewczej i wymieniono zawory grzejnikowe na termostatyczne regulatory na grzejnikach, - w kaplicy cmentarnej założono instalację elektryczną, - w kościele Św. Apostołów Piotra i Pawła założono na wieży i dachu papę zgrzewczą, wymalowano ogrodzenia wokół kościoła, założono linoleum na podłodze na chórze kościelnym. Przez okres wakacji 2002 r. kościół parafialny przeszedł gruntowny remont. Wszystkie nabożeństwa w tym czasie odbywały się w kościółku Św. Apostołów Piotra i Pawła. W ramach remontu i odnowienia prezbiterium została usunięta nadstawa obrazowa, a na jej miejscu zamontowany został duży podświetlany krzyż. Wymalowano całe prezbiterium, boczną nawę, sklepienia, drzwi i kruchtę. Wykonano złocenia na balustradach, wymieniono żyrandole na nowe oraz założono boczne kinkiety. Świątynia po gruntownym remoncie wygląda okazale i przepięknie.
W dniach 11- 12 marca 2003 r. naszą parafię nawiedziły Relikwie Pierwszych Męczenników Polski Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna. Do przyjęcia Relikwii Pięciu Braci Męczenników parafia przygotowywała się od 05 marca tj. od Środy Popielcowej poprzez rekolekcje parafialne. 29 października 2002 r podczas wichury stary Krzyż na wieży kościoła parafialnego, na skutek silnej już korozji na odcinku mocowania na maszcie rurowym wraz z tym odcinkiem uległ głębokiemu zgięciu. W wyniku zgięcia krzyża uszkodzone zostało zwieńczenie dachu z blachy miedzianej, końcówka masztu oraz sam krzyż. Maszt rurowy musiał być usunięty nieomal do połaci dachowej. Głównym Fundatorem nowego krzyża został Zbigniew Szostak nasz były parafianin, obecnie mieszkaniec Zielonej Góry. To on sporządził całą dokumentację i kierował pracami organizacyjnymi przy wymianie krzyża. Krzyż wykonała, jako kolejny fundator, firma „Alcatraz” Zakład Kowalstwa Artystycznego Dariusz Matecki z Zawady k/Zielonej Góry. 13 kwietnia 2003 r. nowy krzyż został poświęcony przez Proboszcza Parafii ks. Jerzego Kordiaka przed Sumą o godz. 11,00. Natomiast 26 kwietnia 2003 r. został zamontowany na wieży. W styczniu 2005 r. rozpoczął pracę w naszej parafii drugi organista Rafał Rzeszuto, który był inicjatorem, za przyzwoleniem ks. Proboszcza, naprawy oryginalnych organów w kościele parafialnym. Dzięki przeprowadzonemu remontowi od stycznia 2005 r. można było już grać na wyremontowanych organach. Grali na nich nasi organiści: Beata Lisek i Rafał Rzeszuto. 19 marca 2005 r. w święto św. Józefa Oblubieńca w kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonej Górze Biskup Paweł Socha promował dla naszej diecezji 40 nowych nadzwyczajnych szafarzy Komunii Św. Wśród promowanych znalazło się 3 nadzwyczajnych szafarzy z naszej parafii: Jerzy Ganecki, Mariusz Graczyk i Krzysztof Krzywak. W ramach obchodów Roku Eucharystii, ogłoszonego przez śp. Ojca Św. Jana Pawła II, w dniach 8- 9 czerwca 2005 r. w naszej parafii odbyły się dekanalne obchody tego wydarzenia. Na wspólne modlitwy 09 czerwca 2005 r. przyjechali wierni z parafii Dekanatu Babimojskiego. Po nabożeństwie czerwcowym o godz. 17,00 wyruszyła ulicami miasta procesja do kościoła pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła. Na jej czele parafianie z poszczególnych parafii dekanatu nieśli swoje sztandary i chorągwie. Na placu przed kościołem Św. Apostołów Piotra i Pawła została odprawiona uroczysta Msza św. , której przewodniczył ks. Biskup Paweł Socha. 30 czerwca 2005 r. Ojciec Św. Benedykt XVI mianował naszego parafianina i misjonarza werbistę o. Krzysztofa Białasika biskupem Diecezji Oruro w Boliwii. Diecezja ta liczy 400 tys. mieszkańców, wśród których pracuje zaledwie 40 kapłanów. Jest to wielkie wydarzenie dla naszej parafii, a jednocześnie wielki zaszczyt i łaska Boża. 2005 rok, był także rokiem, w którym wykonano wiele prac m.in.: zamontowano wieszaki do ławek, dokonano renowacji puszek do komunikantów, zakupiono dwa stojaki pod kwiaty, odnowiono figurę Matki Bożej na dziedzińcu przy kościele, pomalowano murek przy plebani, wymalowano główną kruchtę, naprawiono płot, zamontowano silnik elektryczny do organów, wymieniono uszkodzone linki stalowe przy dzwonach, wymalowano okna w pomieszczeniu przy organach i w budynku plebanijnym, wymieniono w kościele żarówki zwykłe na energooszczędne, wymieniono uszkodzone dachówki na dachu kościelnym, wykonano prace remontowe na wieży i zakonserwowano metalowe drabiny na wieży kościelnej, pomalowano oratorium, naprawiono podłogi w pomieszczeniach Caritas, zamontowano nowe drzwi do kotłowni, naprawiono daszek w kościele pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła. W czasie wakacji 2006 r. został gruntownie odnowiony kościół Św. Apostołów Piotra i Pawła. Podczas remontu wykonano następujące prace: wymalowano całe wnętrze kościoła wraz z ławkami, a o kolorystyce zadecydował wyłącznie konserwator. Odnowiono złotem ramy obrazów oraz stacje Drogi Krzyżowej, pomalowano całą zakrystię oraz założono nowoczesne nagłośnienie, którego koszty w całości pokryły władze samorządowe.
27 czerwca 2007r. uroczyście obchodzono 50-lecie powstania parafii. Z tej tez okazji w salce w kruchcie kościoła przygotowano wystawę zatytułowaną „50 lat parafii”. Została również wydana książka pt. ”50 lat parafii pw. Macierzyństwa NMP w Zbąszynku”, której autorem jest Jerzy Ganecki. Odbył się również festyn parafialny na placu przy kościele pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła. Były konkursy, kiermasz, zabawy sprawnościowe i rozmaitości kulinarne. Wystąpiły zespoły muzyczne. W Urzędzie Miejskim odbyła się sesja, podczas której podjęto uchwałę dotyczącą parafii. Kulminacyjnym punktem obchodów jubileuszu parafii była uroczysta Msza św. której przewodniczył Ordynariusz diecezji Bp Adam Dyczkowski. Mszę św. celebrowali parafianin ze Zbąszynka- Ordynariusz diecezji Oruro w Boliwii bp Krzysztof Białasie oraz powołani i kapłani, którzy pracowali w naszej parafii. Bp Krzysztof Białasik ofiarował parafii w prezencie figurę św. Michała Archanioła wykonanej przez boliwijskich Indian. Uroczystości jubileuszowe zakończyła wspólna agapa, która odbyła się w zbąszyneckim Domu Kultury.
29 grudnia 2007r. Papież Benedykt XVI mianował: W grudniu 2008r. z inicjatywy parafian: Macieja Jundziłła i Jerzego Ganeckiego została otwarta parafialna strona internetowa. Adres strony: www.parafia-zbaszynek.pl W 2008r. przeprowadzono następujące remonty:
dokonano remontu ścian i wykonano nowe odwodnienie w kościółku w Chlastawie
(pomoc władz miasta, Bractwa Kurkowego i dofinansowanie właściciela Wilii Cztery
Pory Roku), pomalowano ławki i ściany boczne pod chórem w kosciele parafialnym,
naprawiano mur wokół kościoła przez Benedykta Lankiewicza, naprawiono zegar na
wieży, wymalowano wieżę kościoła p.w. Św. Apostołów Piotra i Pawła,
przeprowadzono remont mieszkania ks. wikariusza, kaplicy cmentarnej i oranżerii
na plebani. W dniach 15-16.03.2009r. odbyła się
wizytacja kanoniczna naszej parafii przez ordynariusza Diecezji ks. Bp. Stefana
Regmunta. Uroczyste powitanie ks. Biskupa odbyło się podczas Sumy o
godz. 11,00. Na początku Mszy ks. Proboszcz Jerzy Kordiak złożył sprawozdanie z
działalności parafii w minionych 5-latach. Mszy św. przewodniczył ks. Bp
Stefan Regmunt, a w koncelebrze uczestniczyli: pochodzący z naszej
parafii Ordynariusz Diecezji w Oruro w Boliwii Bp o. Krzysztof Białasik,
Proboszcz Parafii ks. Jerzy Kordiak i wikariusz ks. Mariusz
Żurawicz oraz diakon Marcin Majewski. Ks. Bp Stefan
Regmunt wygłosił homilię (homilie wygłosił również podczas Mszy św. o godz. 8,15
w kościele p.w. Św. Apostołów Piotra i Pawła oraz w Chlastawie podczas Mszy św.
o godz. 14,00). Na koniec Mszy św. Bp Krzysztof Białasik przekazał ks. Biskupowi
stułę jako dar z Boliwii. O godz. 16,30 grupy parafialne złożyły ks. Biskupowi
sprawozdanie ze swojej działalności. Na zakończenie spotkania ks. Biskup wręczył
nagrody zwycięzcom internetowego konkursu wiedzy o św. Pawle.
03.05.2009r. przed godz. 16,30 do Dekanatu Babimost w
parafii Zbąszynek przybyła Kopia Obrazu Matki Bożej
Rokitniańskiej Cierpliwie Słuchającej. Peregrynacja obrazu we
wszystkich dekanatach naszej diecezji ma miejsce w związku z 20 rocznicą
koronacji cudownego obrazu Matki Bożej w Rokitnie. Obraz powitano na
skrzyżowaniu ul. Wojska Polskiego, Krótkiej i Wąskiej, poczym procesyjnie
wniesiony został przez strażaków do świątyni parafialnej.
13.06.2009r. w godzinach porannych wyruszyła
autokarem parafialna pielgrzymka do Sanktuarium w Rokitnie. Nasi
pielgrzymi brali udział w uroczystościach związanych z
20 rocznicą koronacji obrazu Matki Bożej Rokitniańskiej - Cierpliwie
Słuchającej.
26.09.2009r. odbyła się doniosła uroczystość z okazji
25-lecia kapłaństwa Proboszcza naszej parafii ks.
Kanonika Jerzego Kordiaka. Dostojny Jubilat obchodził również
50-lecie swojego życia. W uroczystości wziął udział parafianin pochodzący ze
Zbąszynka Ordynariusz Diecezji Ouro w Boliwii ks. Bp Krzysztof Białasik
oraz ponad 30 kapłanów związanych z życiem Jubilata, członkowie rodziny,
przyjaciele i parafianie. W 2009 roku zakupiono:
|
|||||
| Powrót << |
%20Rozdz.VI%20Nr3.jpg)
%20RVI%20NR4.jpg)
%20RVI%20Nr%205.jpg)
%20R%20VIII%20Nr1.jpg)
%20R.IX%20Nr1.jpg)
.jpg)
%20RXII%20Nr3.jpg)
Nr7.jpg)
Nr%209.jpg)
Rok
1972 był rokiem, w którym zmieniło się wnętrze kościoła parafialnego. W marcu
ks. Proboszcz Ferensowicz zaprosił ks. Romana Kosłynowicz by dokonał
wizji lokalnej w kościele w związku z zaplanowanym remontem i malowaniem. Remont
wewnętrzny świątyni został zaprojektowany przez s. Małgorzatę Majorską.
Od czerwca do końca listopada trwały prace, m.in. zamurowano okna w ścianie
frontalnej w celu uzyskania jednolitej płaszczyzny, usunięto boczne ołtarzyki
przy ołtarzu głównym, w prezbiterium umieszczono kryte punkty oświetleniowe za
łukiem tęczowym, na osi głównej założono 4 żyrandole, zawieszono 4 małe
żyrandole po obu stronach nad balkonami, zlikwidowano ołtarzyk boczny,
zostawiając jedynie obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wykonano malowanie
całego kościoła techniką wapienną modyfikowaną. Ponadto zabezpieczono i
pomalowano rusztowania na dzwony, odmalowano salkę katechetyczną, parter plebani
i okna oraz wyremontowano dach kaplicy cmentarnej i wymalowano jej wnętrze.
Dodatkowe, nieplanowane, prace wykonano również w kościele Św. Apostołów Piotra
i Pawła. W czerwcu 1972 r. wymieniono całą blachę na dachu, ponieważ okazało
się, że stara była całkowicie zniszczona, wymieniono także blachę na samym
szczycie wieży pod samym krzyżem, wszystko to bardzo poważnie podniosło koszt
remontu.
%20Nr%2016.jpg)
%20Nr%206.jpg)
